Met enigszins rode wangen schrijf ik dit nieuwe blog. Het is namelijk pas het allereerste blog van het zomerseizoen dat al op 1 juni jl. is begonnen. Na het laatste winterblog begin april heb ik jullie niet meer meegenomen in het reilen en zeilen van mijn leventje in Lapland. Onder het motto “beter laat dan nooit” bij deze dan toch een nieuw Paulas blog.

Het is lekker zomerweer in Lapland. Met temperaturen van rond de 15 tot 20 graden en een lekker mild zonnetje is het heerlijk buiten vertoeven. De nachten zijn wel al koud en regelmatig zakt het kwik tot rond de 5 graden Celsius. De herfst kondigt zich al aan en de bladeren van de bomen beginnen al te veranderen in de warme gele kleur. Nog ff en het lijkt alsof de bomen behangen zijn met een dun laagje bladgoud. Een prachtige indian sommer staat voor de deur. We hebben al heel wat gasten over de vloer gehad van allerlei nationaliteiten: Duitsers, Belgen, Nederlanders, Oostenrijkers en het merendeel was al eens of meerdere keren te gast geweest. 2023 Raakt ook al weer snel volgeboekt. Het was jammer dat onze lieve Belgische visvriend Freddy en zijn vriend Jens niet konden komen. De gezondheid van Fred liet het helaas niet toe. We houden goed contact met Fred en zijn vrouw Vera.

De oudste gast dit jaar was Harry, 80 jaar. Hij was 6 jaar geleden al hier geweest met zijn zoon Eddy en ze waren nu ook weer van de partij. Harry is voor zijn leeftijd nog hartstikke fit. Toch was het waden over gladde grote stenen door de rivier niet gemakkelijk. Heel begrijpelijk. Toch hebben vader en zoon erg genoten van de natuur en natuurlijk van het lekkere eten 🙂 En wij hebben natuurlijk genoten van hen.

De week erna kwam een groep van 4 Belgische vissers, die in 2014 ook al hier waren. Een van de toenmalige groepsleden, Geert van Caeneghem, is in 2015 door een noodlottig ongeval om het leven gekomen. Zijn zoon en goede vriend waren nu weer hier en, hoewel er veel herinneringen van toen met de daarbij horende emotie terugkwamen, was het toch een fijne week.

Vanmorgen in alle vroegte heeft Frans een groep van 3 gasten teruggebracht naar Lycksele luchthaven. 2 Duitse gasten die voor de 3e keer op rij hier waren en volgend jaar weer terugkomen. Dusan, een Serviër die al lang in Oostenrijk woont en werkt, maakte de groep compleet. Dusan praatte op zich wel goed Duits maar als hij er op een bepaald moment niet meer uit zijn woorden kwam zei hij steevast “Bla Bla Bla.” En dat werd een beetje het stopwoordje van de afgelopen week. We hebben gisterenavond de week afgesloten met een gezellige bbq. Onze Duitse vriendin Daniela, die in ons dorp een huskyfarm heeft, was ook van de partij. Om 22.00 uur gingen de lichten uit omdat we vanmorgen om half 4 op moesten staan. Morgenstond heeft goud in de mond 🙂 Hieronder de foto van Peter, Christiaan en Dusan met Daniela.

Natuurlijk waren afgelopen zomer onze visvrienden Mario en Klaus ook weer van de partij. Zij komen in september zelfs nog een keer voor een visweek. Leuk he!

De komende 10 dagen hebben we een Oostenrijks gezelschap op bezoek. Een vader met zijn 2 jonge zonen, 18 en 20 jaar. Daarna is traditiegetrouw onze vriendengroep Guido weer van de partij. Ze komen dit jaar met 7. We verheugen ons op hen! En in september komt ook onze Duitse visvriend Kurt weer.

Tot zover de gasten. Wat houdt ons nog meer zo bezig? Een dikke maand geleden hebben we dan toch weer een caravan gekocht. Vorig jaar waren we met onze katten en de auto naar Nederland geweest en met name de overtochten met de boot waren, op zijn zachtst gezegd, geen succes. Het was behoorlijk stressig om de katten van het ruim helemaal naar boven naar de cabines op de boot te brengen en ook de lange rit in de auto was geen succes. En zo besloten we om een caravan te kopen, zodat we ons eigen huisje bij ons zouden hebben en de katten er al aan zouden kunnen wennen voordat we eind september de lange rit naar Nederland gaan maken. Zaterdag 30 juli werd met de caravan en de katten geoefend. We zijn naar een mooie plek aan de prachtige rivier Vindelälv gereden en zijn daar een dag en nacht blijven staan. Onze Bart vond het prachtig 🙂 Als hij maar bij ons is dan is alles goed. Maar voor onze Balinees Freja was het toch weer een hele beproeving. Alles was nieuw is en niet routinematig en nieuwe dingen vindt ze akelig en dan is ze erg bang. En als zij het niet naar de zin heeft is het voor ons ook niet echt genieten. Elke keer als we de deur van de caravan open doen moeten we kijken waar Freja in de caravan is, zodat ze niet uit paniek ineens naar buiten springt. Dit zou je maar gebeuren onderweg naar Nederland op een parkeerplaats of camping in Duitsland 🙁 We vinden het arme beestje dan nooit meer terug. Na lang beraad hebben we dan ook besloten om de katten de 2 weken dat we naar Nederland gaan eind september thuis te laten. Voorwaarde voor ons was dat Maria, een goede vriendin uit het dorp die een echte dierenvriend is, op onze schatten zou passen. En Maria heeft Ja gezegd. Maria en haar man Robin zijn ook de mensen die de 2 wilde kittens die we 2 jaar geleden hebben gevangen hebben opgevangen en die worden bij hen thuis echt in de watten gelegd. Voor Bart en Freja zal het natuurlijk niet leuk zijn dat we weg zijn, maar ze zijn wel in hun eigen omgeving en zeker voor Freja zal het veel en veel minder stress opleveren. Ik maak me dan nog de meeste zorgen om Bart, want hij is wel heeeeel erg aan ons gehecht. We gaan het proberen en hopelijk gaat het goed. In elk geval zal het voor ons een stuk rustiger reizen zijn in de caravan. Maar eerlijk is eerlijk….. Wat is Freja toch een schatje he?

Bart is op 15 juli nog een keer terug geweest naar de tandarts en daarbij zijn zijn laatste 3 kiezen getrokken. Bart voelt zich goed en je kunt merken dat hij voorheen toch wel last van zijn ontstoken tanden heeft gehad. Het zou zoveel handiger zijn als een kat gewoon zou kunnen zeggen wat er scheelt. Bart is een echte lieve slimme kat. Hij wil altijd contact maken met de gasten en als gasten hem echt leuk vinden zoekt hij ze steeds op.

Verder zijn er nog wel een aantal leuke dingen gebeurd.

Op een middag kreeg ik een leuk bezoek van Rosalie en David van Sportinstituut Rosalie in Voerendaal, waar ik altijd ga sporten als we op bezoek zijn in Nederland. Ze waren samen met hun hondje Floor onderweg met hun camper. Komende vakantie ga ik ook weer bij hun gezellige sportschool sporten 🙂

Op 28 april jl. was er een slotconferentie van het project Catch & Release waarin Frans en ik coach zijn geweest voor 6 bedrijven in Lapland, die zich op toerisme willen toeleggen. Het was een interessante dag met veel geïnteresseerden. We hebben zelfs een prijs gekregen van de provincie Västerbotten. Ons project was een voorbeeld hoe ervaringen van bestaande succesvolle bedrijven op starters konden worden overgebracht, met help on the job en directe resultaten. We zijn uitgeroepen tot Stjärnor, vertaald Sterren, van de provincie. Leuk toch! Het project is nog niet helemaal afgelopen. Volgende week coacht Frans de eigenaar van het huskybedrijf Open Lapland gedurende een 4 tal dagen hoe hij vistoeristen naar zijn bedrijf kan halen.

In mei is de zus en broer met partners hier geweest en we vinden het erg leuk elkaar eind september weer in Nederland te treffen.

Vanmiddag is er digitale vergadering van de toeristenorganisatie Gold of Lapland. In mei ben ik weer verkozen tot vice-voorzitter voor een periode van een jaar. Op 25 augustus is er een vergadering in Lycksele met de exportgroep. Dit is een groep bedrijven die zich richten op de buitenlandse toeristenmarkt. Dan wordt ook helder of we weer deelnemen aan de vakantiebeurs in Utrecht in januari. Hopelijk dat deze na 2 jaar eindelijk weer eens gaat plaatsvinden 🙂

Op 27 september a.s. hebben we de nachtboot geboekt van Götheborg naar Kiel. Het belangrijkste doel van de lange reis is familiebezoek. We bezoeken natuurlijk de ouders van Frans en broer en zus met partners. Met onze goede vrienden uit Maasbracht hebben we weer een leuke activiteitendag gepland. Wat het is weten Frans en ik niet. We laten ons verrassen 🙂 De dag wordt traditiegetrouw afgesloten met een lekker etentje. Ook brengen we een bezoekje aan onze Tante Tinie, die sinds vorig jaar in een verzorgingshuis in Herten woont.

Onze Zweedse samenwerkingspartners Janne en Tina, zijn ook rond die tijd in Nederland en we hebben afgesproken dat het leuk zou zijn elkaar ergens te treffen. Ook hebben we nog een avond gepland met een familie die afgelopen winter op bezoek was. We staan eerst op een camping in Ransdaal en vanaf 5 oktober gaan we naar camping Linnerhoeve bij Linne. Op 9 oktober hebben we de nachtboot van Kiel naar G¨ötheborg terug. We weten nu al dat we blij zijn om de oprit van ons huis in Tväråträsk op te rijden, niet op de laatste plaats om onze lieve schatten Bart en Freja weer te mogen knuffelen.

En zoals elk jaar hebben we hier weer een paar projectjes op het programma staan. Dit jaar vervangen we de kozijnen in het huisje Tores. Dit huis dateert van 1959 en de ramen zijn echt aan vervanging toe. Er zit nu dubbel glas in en we willen naar 3 lagen glas. De nieuwe ramen hebben een hoge isolatiewaarde en gelet op de zeer koude winters én de ook hier stijgende energieprijzen verwachten we de investering snel terug te verdienen. Verder zal het voor de wintergasten comfortabeler in huis aanvoelen.

En zo gaat gelukkig alles zijn gangetje hier in het mooie Lapland. We genieten ervan om lekker buiten te zitten met een kopje koffie en te genieten van de mooie bloemen rondom ons huis, die het dit jaar wel heel goed doen. En we genieten van elkaar en van elke dag dat we weer mee mogen doen. Heel veel liefs, blijf gezond en blij, en tot een volgend blog.

Paula

Afgelopen weken heeft het heel veel gesneeuwd. Zoveel nieuwe sneeuw is toch vrij uitzonderlijk zo laat in de winter. Onze laatste groep van het winterseizoen heeft hun Laplandavontuur in een sprookjesachtig wit landschap mogen beleven. De week ervoor had het behoorlijk gedooid. Met temperaturen van rond de 5 graden en stralende zon was er toch al veel sneeuw gesmolten. In het bos had de sneeuw op veel plekken plaats gemaakt voor groene vlakten en de sneeuw was uit de bomen gewaaid. Natuurlijk nog meer dan voldoende sneeuw om lekker te sneeuwscooteren en we hebben met de groep van 8 Brabanders een super gezellige week gehad.

Het dikke pak sneeuw maakte het voor de laatste groep gewoonweg prachtig! Hier een opname van de laatste avond in de badtunna 🙂

Sinds mijn laatste blog hebben we weer heel veel lieve gasten hier mogen verwennen en is ook weer het een en ander gebeurd dat ik met jullie wil delen.

Allereerst onze kat Bart. Op vrijdag 4 maart om 8.00 uur had ik een afspraak met onze Bart bij de dierenarts in Lycksele en de dierenarts heeft de twee grote voortanden van Bart getrokken. Op zich heel erg jammer, want zoveel mensen vroegen altijd of het normaal was dat een kat zo lange voortanden had. Hij deed zijn imago als Sabeltandtijger – zo noemde de dierenarts in Bladel hem altijd toen we nog in Nederland woorden – zeker eer aan. Maar de tanden waren ontstoken en daardoor was hij ook verkouden, dus ze moesten er echt uit. De dierenarts gaf aan dat hij alle tanden ontstoken had en ze moesten er op termijn allemaal uit 🙁 Op mijn vraag aan haar of Bart niet aan de antibiotica moest voor de ontsteking antwoordde ze resoluut “nej” wat zoveel als neen betekent 🙂 Ik kreeg alleen een pijnstillertje mee. In het weekend werd Bart erg ziek. Je kon zien dat hij veel pijn had en hij was verkouden en ook zijn ogen waren ontstoken. Omdat ik het niet vertrouwde hebben we 7 maart een andere meer gespecialiseerde tandarts gebeld op 270 km bij ons vandaan 🙁 en daar konden we s middags om 14.00 uur terecht. Deze vertelde dat er een stukje weefstel in een tand was achtergebleven en dat werd, zonder verdoving, verwijderd. Ook schreef de nieuwe dierenarts een antibiotica kuur uit. Verder moesten we elke dag de mond van Bart 2x spoelen met natriumchloride en moest er zalf in de ogen om daar de ontsteking weg te nemen. We hadden er dus een dagtaak aan, maar het was meer dan de moeite waard. Al na 1 dag zagen we Bart opknappen 🙂 Uit de controle op 28 maart, weer 270 km heen en 270 km terug 🙁 bleek dat de wond en ontsteking prima genezen was. Op die dag zijn er 3 kiezen bij Bart getrokken en binnenkort moeten we terug om de laatste 4 kiezen te laten trekken. Wat nog wel spannend is dat ze ook een longfoto van Bart hebben gemaakt omdat hij regelmatig hoest. Ze hebben iets gezien tussen de beide longen en dat zal de volgende keer ook nader bekeken worden. Duimen dat dit niets kwaadaardigs is en dat we onze Bart, toch ook al 12 jaar, nog een tijd bij ons mogen hebben.

Mijn trouwe bloglezer weet dat ook Frans een strippenkaart heeft bij de tandarts. Hij is al een aantal keren in Arvidsjaur geweest om het gebit helemaal in orde te laten maken. Morgen is de laatste rit naar Arvidsjaur en dan is hij voorlopig klaar. Voorlopig, want hij moet nog een keer naar de specialist in het ziekenhuis om een ontsteking te laten verwijderen boven de voortanden. Er is een wachttijd, maar binnenkort is hij aan de beurt. Duimen dat alles goed gaat en de kronen op de voortanden behouden blijven. De tanden zien er in elk geval al mooi wit uit nu.

De laatste weken van het winterseizoen waren steeds grotere groepen hier van 6 en 8 personen. Eerst was er een groep van 6 vrijgezellen, die elkaar kenden van een club waar ze in zaten. Ze bestuurden allen een eigen sneeuwscooter en dat ging prima. Daarna was het de beurt aan de zus van Frans, Caroline en haar vriend Wout. Ze sloten aan bij een Duitse visgast, Fabian, die vaker in de zomer hier is geweest en zijn vriendin Susi. Ze hebben een heel mooie week gehad, die werd afgesloten door een avond met magisch noorderlicht.

Toen was het de beurt aan weer een groep van 6, die allen al 2 jaar geleden hun laplandavontuur hadden geboekt, maar tot nu hadden moeten wachten. 2 echtparen – familie en vrienden van elkaar – had ik in 2020 ontmoet op de vakantiebeurs in Utrecht en we hadden toen al een super klik en die is alleen maar sterker geworden in de week dat ze er waren. Een ander echtpaar, die jaren geleden via de mail hadden geboekt, maakte de groep compleet. We hebben het erg leuk samen gehad. Op de foto de eerste dag lunch buiten tijdens de sneeuwschoenwandeling.

De laatste week van het winterseizoen werd afgesloten met een groep van 6. Twee echtparen verbleven in het huisje Tores en een echtpaar uit mijn geboorteplaats Maasbracht verbleven op de bovenverdieping van ons huis. Het was een super gezellige groep die heel wat afgelachen heeft met elkaar. Alleen heeft een van de echtparen uit het huisje Tores op de allerlaatste dag van het seizoen, het allerlaatste half uur, de allerlaatste km, een ongeluk gehad. De man had zijn vrouw achterop en hij raakte van het scooterpad af. Niets aan de hand, maar hij raakte in paniek en reed met 10 km. per uur tegen een boompje. De arm van zijn vrouw bleef achter de boom haken en ze brak haar arm. Ze is met de helikopter naar Lycksele ziekenhuis gebracht. Afgelopen dinsdag zijn zij naar Nederland gevlogen waar ze geopereerd zal worden. Dit was de eerste keer in de 8 jaar dat we winteravonturen organiseren dat er een persoonlijk ongeluk gebeurt 🙁

In november vorig jaar hebben we een samenwerking opgezet met Tina en Janne, een jong Zweeds echtpaar. Zij hebben een zomercamping en wilden ook winterarrangementen aanbieden. In onze rol als coach hebben we winterpaketten voor hen samengesteld en hebben we gasten, die bij ons niet terecht konden omdat we volgeboekt zijn, bij hen ondergebracht. Deze winter heeft dat al 8 boekingen opgeleverd en we zijn met zijn viertjes erg blij met deze fijne samenwerking. Net als wij leggen ze hun gasten super in de watten. We hebben al van veel van hun gasten een zeer positieve terugkoppeling gehad. Afgesloten vrijdag hebben we een dag samen gehad en zijn ze bij ons blijven eten en slapen. We hebben afgesproken dat we met onze samenwerking doorgaan op dezelfde voet. Voor volgende winter staat er al een paar boekingen voor hen op!

Volgende week iets om minder naar uit te zien. Onze jaarlijkse citroensapkuur. 10 dagen citroensap met ahornsiroop en kruidenthee drinken. Doel is om het lichaam grondig te reinigen van allerlei afvalstoffen die achterblijven. Hopen dat de 10 dagen omvliegen!

We zijn super dankbaar voor een prachtig winterseizoen, met de vele lieve gasten, met veel sneeuw, goede weersomstandigheden voor de sneeuwscootertochten, huskytochten en vele sneeuwschoenwandelingen, met avonden van urenlang fel noorderlicht, de groepen geweldige elanden die we mochten spotten onderweg met de sneeuwscooters en op weg naar de huskyfarm, de ontelbare vogeltjes met alle kleuren van de regenboog die dagelijks hun maaltje kwamen eten in de vogelhuisjes, de stam van reetjes die we de winter hebben door kunnen hepen met wintervoer, de eekhoorntjes die ons met hun capriolen elke keer aan het lachen maakten en de intelligente rendieren die we elke week bezochten bij onze vriend de Same. Maar het meest dankbaar ben ik voor elke dag dat ik hier met mijn liefste Frans en onze Bart en Freja mag leven. Hier in ons mooie Lapland.

Nu is het uitzien naar het visseizoen, dat wordt ingeluid door onze liefste visvriend Fred, die, samen met zijn vriend Jens, op 1 juni a.s. onze gast zal zijn. Fred, we kijken naar je uit 🙂

Tot een volgend blog. Blijf gezond en blij.

Paula