HET IS ONGELOOFLIJK, HET IS FENOMENAAL

IMG-20190125-WA0009Het is op dit moment sneeuw, zon en gasten wat de klok slaat. Zo was in week 4 een familie uit Nederland op bezoek. Vader, moeder en zoon van 31 jaar. De weersomstandigheden waren prima, lage IMG-20190127-WA0009temperaturen en zon en super scooterpaden. De familie is werkzaam in de metaaltechno industrie. Vader en moeder hebben het bedrijf jaren geleden opgebouwd en zoon Roy is nu directeur. Mooi om te zien met hoeveel overgave en liefde ze over hun bedrijf vertelden. Ze produceren specifieke produkten van roestvrijstaal  bijvoorbeeld onderdelen voor een sterrenkijker. Maar ze zijn ook heel praktisch ingesteld. Op een bepaald moment kwamen we te praten over de airfryer en zij hadden een roestvrijstalen plaatje ontwikkeld dat je op de bodem van de airfryer kon leggen. Ze beloofden een plaatje voor onze airfryer te maken en dit op te sturen en het plaatje hebben we inmiddels ontvangen, maar het ontgaat me nog altijd waar het plaatje nou precies voor dient :) Maar dat komt nog wel. In elk geval leuk om een stukje handwerk van hun bedrijf in huis te hebben.

20190202_115646De week erna was het eindelijk de beurt aan mijn nicht José, haar man Jean, zijn broer Peter en vriendin Paulina. En dat was me het weekje wel. Op de eerstse plaats heel erg leuk om familie die je al 20190130_141235zo’n 35 jaar niet meer hebt gezien, hier in ons mooie Lapland te mogen weerzien. In de voorbereidingen op hun reis was al het een en ander fout gegaan. Zo konden ze blijkaar maar 1 koffer voor 2 personen boeken. Als je bedenkt dat je hier in Lapland veel laagjes kleding moet dragen onder de sneeuwscooteroverall kan de oplettende lezer zich wel voorstellen hoe die week gegaan is. De kleerkasten in huize Creugers-Perriens werden helemaal geplunderd  :)Truien, handschoenen, sjaals, en zelfs de berenmuts van Frans moest het ontgelden. Zeg eens zelf, José ziet er toch charmant uit met de berenmuts van Frans?  Zoals gezegd, er was wel het een en ander fout gegaan voordat ze de benen onder onze eetkamertafel konden steken. Zo hadden ze op de heenvlucht in Stockholm Arlanda de aansluitende vlucht naar Lapland gemist, die om 15.35 uur in Umeå zou zijn. Ze konden pas rond 22.20 uur de nieuwe vlucht nemen en waren pas om 23.05 uur in Umeå, waar Frans al vanaf 15.35 op hen wachtte. Arme Frans. Umeå luchthaven ligt op 230 km bij ons vandaan, dus ze waren eerst om 2.30 uur in Tväråträsk. Gelukkig waren hun koffers (2 20190129_120557stuks) al met de vlucht van 15.35 uur meegekomen. Wel raar, want normaalgesproken mogen de koffers alleen mee als ook de erbij horende passagiers in het vliegtuig zitten. In dit geval kwam het echter goed uit dat de koffers, 2 stuks dus :) ,  er waren. Maar dit is nog niet het laatste wat er fout was gegaan.  Ze hadden ook de voornaam van José fout op het ticket staan. In plaats van Josephina stond er Josephepina . We hebben José natuurijk de hele week zo genoemd. Voor de rest is alle prima gegaan en we hebben een erg fijne week samen gehad. We hebben verhalen van vroeger opgehaald toen we als kliene kinderen vaak te vinden waren op de Voortstraat in Maasbracht-Beek, waar onze opa Sjeng en oma Kaatje woonden. We hebben over onze ouders verteld en over Tante Leentje, de zus van mijn moeder en haar vader, en de sprookjes die tante Leentje altijd vertelde. Van Janneke Tittetater en nog een sprookje waarvan we echter allebei de naam niet meer wisten. Ach ja, we worden ouder he?

Met hen heb ik voor het eerst de Snowselfie Challenge gedaan. Hierbij druk je je gezicht gedurende zo’n 15 seconden in de sneeuw. Een paar uur later maak je, als het donker is, een foto met flitser van de afdruk van het gezicht in de sneeuw, Je fotografeert dan eigenlijk het negatief 3D.  Ik heb me voorgenomen om dit vanaf nu met elke groep gasten te doen, tenminste als ze er warm voor te maken zijn, want 15 seconden lijkt kort, maar geloof me, het is echt koud aan je gezicht. Hieronder de foto’s. Geinig he? We hebben een super week met zijn zesjes achter de rug en ze hebben direct weer geboekt voor het volgend jaar. Kunnen we ons weer verheugen op een weerzien. Heerlijk.20190203_160638[1]

20190203_16382120190203_16323820181211_111258[1]De week erna kwam de groep Nico Bogaerts op bezoek. Nico, een fanatieke visser, was al eens hier geweest in de zomerperiode en wilde zijn gezin graag de winter in Lapland laten beleven. Het was een groep van 5, Nico, zijn vrouw Els, zijn zonen en de vriendin van een van hen. Vooral Nico was erg enthousiast. Een keer toen ze over de bevroren rivier Vindelälven sneeuwscooterden riep hij luid tegen zijn vrouw “Els, hier heb ik in de zomer op zalm gevist. Het is ongelooflijk! Het is fenomenaal “. Leuk als mensen zo enthousiast zijn. Nico en zijn gezin verbleven in het huisje Tores. Gelijktijdig verbleven op de bovenverdieping van ons huis twee vrienden, die zich voor hun 25 jarige vriendschap getrakteerd hadden op een Laplandavontuur. Het was die week dus volle bak in huis.

IMG-20190214-WA0005[1]Daarna kwamen 2 echtparen uit Limburg, van wie een vrouw mij kende van het handbal vroeger. Ze had altijd bij Zonnebloem, een handbalclub uit Montfort, gespeeld, waar ook de kinderen van tante Leentje IMG-20181228-WA0023[1]speelden. We hebben handbalverhalen van vroeger opgehaald. Voor de snowselfie Challenge kon ik deze groep niet warm krijgen, dus jammer geen beelden van :(

20190217_114132En nu zijn een Belgisch paar en een Nederlands paar uit Friesland op bezoek. Zij zijn in dezelfde opstelling 2 jaar geleden hier geweest en, net zoals in 2017, hebben we het reuze gezellig met zijn zesjes. Terwijl ik mijn blog schrijf maken zij de sneeuwschoenwandeling door het bos en bevroren meren achter ons huis. Zo meteen komen ze terug en dan zullen wij ook de Snowselfie Challenge doen. En Frans en ik doen dit keer ook mee!IMG-20190219-WA0017

20190217_104102IMG-20190203-WA0012Zoals ik in mijn vorige blog schreef is de afgelopen periode  erg koud geweest. Temperaturen van rond de -30 zijn ook  voor Lapse begrippen koud. De zon en de perfecte sneeuwomstandigheden maakten dat 20181211_105748[1]het lekker buiten vertoeven is. Tenminste als je goed aangekleed bent. We zitten op dit moment in een minder koude, maar ook prachtige, periode. Vannacht was het nog -10, maar vandaag overdag is het rond het vriespunt met een stralende zon.

A.s. vrijdag komen Desiree en Wim. Met Desiree heb ik een aantal jaren bij de gemeente Heerlen gewerkt en zij ondersteunde me toen bij het proces van de college- en raadsstukken. We hebben altijd fijn samengewerkt en veel gelachen. Deesje en Wimmie, zoals ik ze noem, zijn in 2016 al bij ons op bezoek geweest, maar Desiree is toen ziek geworden en heeft maar een paar dagen kunnen genieten van het Laplandavontuur. Gelukkig zijn ze nu allebei fit.Een echtpaar dat geboekt heeft op de vakantiebeurs afgelopen januari maken het gezelschap compleet. Zij verblijven in het huisje Tores en Deesje en Wimmie op de bovenverdieping van ons huis. Leuk om hen weer te zien!Desiree en Wim

Frans zit in het bestuur van de Leadergroep Vindelälven en ik in het bestuur van Gold of Lapland. Beide instanties hebben ons benaderd met de vraag of wij als coach/mentor willen optreden voor mensen die langs of in de buurt van de rivier Vindelälven een bedrijfje in vistoerisme willen opzetten. Dit omdat er te weinig van dergelijke bedrijfjes zijn. Het kunnen reeds bestaande bedrijven zijn die willen uitbreiden met vistoerisme of nieuwe bedrijven, eventueel uit het buitenland. Dit project is nu goedgekeurd door de instanties die erover gaan. De komende jaren verlenen we advieswerk en met name Frans gaat er tijd in stoppen, o.a. met het opzetten van de website en ik met het vertalen van de website in het Nederlands en Duits. Leuke ontwikkeling dus! Het project start in april a.s.

20190220_145305[1]Vandaag vallen de uitnodigingen bij de mensen uit het dorp in de bus voor ons feest op 27 april a.s. Onze vriendin uit het dorp Sarah heeft een leuke persoonlijke kaart gemaakt. Leuk he? Hopelijk melden velen zich aan. We verheugen ons erg! Vooral ook om onze familie en vrienden uit Nederland te zien, die naar hier reizen voor het feest.

De afgelopen weken ben ik regelmatig mee geweest met de sneeuwscooter. Frans zegt altijd tegen de gasten, dat dan voor één dag de ketting bij mij er af mag :) Ik moet er zelf ook wel steeds om lachen. En elke keer dat ik buiten ben in de overweldigende Laplandse natuur hoor ik Nico weer tegen zijn vrouw Els roepen “Els, het is ongelooflijk. Het is fenomenaal”. En dat is het inderdaad!

Tot een volgend blog. Blijf gezond en blij.
Paula

 

VI SER FRAM EMOT

20190117_09015koud6[1]Het is echt winter in Lapland. Al een paar dagen zakt het kwik diep weg naar -30 graden. De gasten die nu op bezoek zijn komen alle vier uit Limburg. Het zijn twee echtparen, die het goed met elkaar kunnen vinden. Al vóór de reis hadden ze emailadressen uigewisseld en ze hebben elkaar al ontmoet op de heenreis op Schiphol.  Ze 20190115_103354[1]hadden zich allen een echte winter gewenst, en die wens is definitief in vervulling gegaan. Gisteren zijn ze bij een temperatuur van -30 met de sneeuwschoenen erop uit gegaan.IMG-20190116-WA0010[1] Moe maar voldaan kwam ze na een tocht van 6 km 2,5 uur later terug en hadden het reuze naar de zin gehad. Ze hadden een ontmoeting met een kudde rendieren en de zon scheen prachtig in de met sneeuw bedekte bomen en wierp sprookjesachtige schaduws over de uitgestrekte vlakte. Een van de gasten is trouwens, net als ik, keepster geweest bij Swift Roermond. We hebben echter nooit met elkaar in één team gespeeld, maar het was toch leuk elkaars handbalverhalen van vroeger uit te wisselen. IMG-20190116-WA0019[1]

20190111_103141[1]In januari ben ik voor de 5e keer op rij naar de vakantiebeurs in Utrecht geweest. Op 8 januari ‘s morgens om 12.00 uur steeg het vliegtuig vanaf Umeå airport op richting Helsinki, of zoals de Zweden de Finse stad noemen Helsingfors. Vanaf Helsinki zou ik rond 16.00 uur plaatselijke tijd de vlucht naar Amsterdam Schipol nemen. Daarna nog een dik half uur met de trein en planning was dat ik rond 19.00 uur op mijn hotelkamer in NH Utrecht zou zijn. I.v.m. storm op Schiphol waren veel vluchten vanaf Stockholm Arlanda geschrapt. Dus ik had mazzel dat ik vanaf Helsinki kon vliegen:) De vlucht ging volgens planning om 16.00 uur. Met enigzins knikkende knietjes, want vliegen is niet mijn grote hobby, stapte ik aan boord. Op zich hebben we niet veel last gehad van de storm. Maar mijn teamleden van Gold of Lapland, Karin en Cecilia, hadden minder geluk. Niet alleen had hun vlucht vanaf Skellefteå naar Stockholm flinke vertraging, ze hadden ook nog eens een tamelijk bumpy vlucht. Ik kwam 2 uurtjes later dan hen aan op Schiphol en heb nauwelijks iets gemerkt van harde wind. Opgelucht dus! Op de hotelkamer van het NH hotel voelde ik me meteen weer thuis. Ik kon me het vorig jaar dat ik er ook was nog zeer goed herinneren. Frans had toen een flinke griep te pakken en lag in het ziekenhuis in Sorsele en zelf voelde ik me ook niet 100%. Daarenboven was onze stand vorig jaar een regelrecht drama. Veel te veel mensen in de stand waardoor er nauwelijks mogelijkheid was je produkt aan te prijzen en in persoonlijk gesprek met mensen te komen. Dit jaar moest het beter gaan! En zoals de meesten van jullie me kennen, ik was tot op de tanden gewapend. Brochures, visitekaartjes, videos op de ipad, en speciaal voor de gelegenheid gekochte rode T.shirts met LAPLAND erop, en natuurlijk mijn enthousiasme :) Het moest gewoon goed gaan dit jaar!

20190110_105734[1]Woensdag was de eerste beursdag en deze was nog niet toegankelijk voor bezoekers maar was ingeruimd voor het treffen van reisbureaus en andere tussenpersonen. Het klinkt wellicht ietwat arrogant, maar we hebben die tussenpersonen, die natuurlijk ook provisie willen van boekingen, niet nodig. Onze klanten weten ons prima rechtstreeks te vinden, via de zomer- en winter-websites, die hoog op de google-ranking staan dankzij Frans, ofwel boeken gasten ons via mond op mond reclame. En niet te vergeten natuurlijk de gasten die nog een keer terugkomen, omdat ze het gewoon naar de zin hebben gehad.  En, klein als we zijn, zijn we dus snel volgeboekt. Mijn doel van de eerste dag was om onze eigen Lapland-stand te bekijken. Gold of Lapland, Regio Västerbotten en de stad Umeå hadden dit jaar, gelet op de negatieve ervaringen van vorig jaar, o.a. ook op uitdrukkelijke vraag van mij, gekozen voor een eigen stand van 24 m2. De stand zag er netjes uit, maar er ontbrak iets namelijk een grote Zweedse vlag boven de stand, zodat we voor bezoekers gemakkelijker te vinden zouden zijn.  Ik dus allereerst achter een grote  Zweedse vlag aan. Via een vriend die ook al het 5e jaar op rij van de partij was op de beurs, kwam ik in contact met een bedrijf in Amsterdam, die een grote Zweedse vlag van 2.50 bij 1.50 konden leveren. Perfect dus. Een koerier kwam dezelfde dag nog met de vlag, zodat we hem vanaf20190110_133424[1] donderdag, de eerste consumentendag, in onze stand konden hangen. Zo gezegd zo gedaan. En wat denk je? Wie gaat er dan dik 2 meter hoog de ladder op 20190112_142149[1]om de vlag op te hangen? Perriens natuurlijk :) Mijn ene collega had hoogtevrees en de ander had pijn in haar voet.  Hiernaast een foto van de stand zonder en een met vlag. IMG-20190109-WA0004[1]20190110_145851[1]Toch een verbetering of niet? Vanaf donderdag was het tijd voor de consumenten. En ik mag wel zeggen dat het een zeer succesvolle beurs is geweest. Het was alle dagen erg druk en velen waren geïnteresseerd in een winteravontuur 20190112_130604[1]IMG-20181228-WA0023[1]bij ons bedrijf Laplandtime. Ik heb mijn verhaal ontelbare keren verteld en daarbij ook steeds de filmpjes op de ipad laten zien. Er stond vrijwel steeds iemand te wachten die ook met me wilde spreken. Het spreekuur van Dr. Perriens is geopend. Volgende patiënt! :) Ik schreef de emailadressen van mensen op en Frans stuurde vanaf de thuisbasis mails met een programma en offerte. Het liep als een tierelier. Verder heb ik een aantal boekingen direct op de beurs kunnen doen. We zijn beiden  dus tevreden met het resultaat. Verder kwamen weer, net als voorgaande jaren, zeer veel vrienden en bekenden naar de stand om ff een praatje te maken. Hier een paar foto’s, maar er waren welgeteld 30 mensen die ik kende aan de stand. Leuk hoor! Ook op zondag waren nog familie en vrienden geweest, maar toen zat ik alweer in het vliegtuig op weg naar huis. Maandag a.s. kwamen er namelijk weer gasten en dan wilde ik klaar staan samen met Frans.

 

IMG-20190103-WA0016[1]Met Caroline en Wout hebben we een heerlijke nieuwjaars-week gehad. Het weer was super en we hebben heerlijk kunnen sneeuwscooteren en met Caroline heb ik een huskytocht gemaakt. Nou ja, eigenlijk zat ik in de slede en lag zij in de sneeuw ernaast :) Nieuwjaar hebben we gezellig met zijn allen gevierd met de buurtjes Sarah en Per. We hadden een avond steengrillen, typisch Hollands, voorbereid en dat is goed in de smaak gevallen. Rond 23.30 uur hadden de mannen het vuur bij de grilplaats aangestoken en oud op nieuw hebben we gezellig zittend bij een verwarmend kampvuurtje gevierd. Onze andere buren Karin en Roland voegden zich rond middernacht bij het gezelschap. Echt koud was het die nacht niet. Met temperaturen van rond het vriespunt was het behaaglijk en mild buiten. Rond 2.00 gingen we naar bed.  Als afsluiting van de gezellige week hebben Wout en Caroline getrakteerd op een Chinees etentje in Lycksele. Bij het afscheid hadden we allen vochtige oogjes, maar het weerzien laat niet lang op zich wachten!IMG-20190103-WA0017[1]IMG-20190103-WA0013[1]IMG-20190103-WA0003[1]20190106_132819[1]

20180929_094234[1]Want inmiddels zijn we gestart met de voorbereidingen voor ons feest op 27 april a.s. dat we hier in het dorp vieren. De trouwe bloglezer weet al dat we in 2019 beiden 60 jaar hopen te worden, 25 jaar getrouwd 20190117_104609[1]zijn, en ons bedrijf Laplandtime bestaat in 2019 10 jaar. Buurvrouw Sarah heeft op zich genomen om de uitnodigingskaarten te maken. Ze is zeer creatief en we vinden het leuk dat ze een unieke persoonlijke kaart voor ons maakt. Verder hebben we een DJ uit Örebro voor die avond geregeld. We verwachten dat er rond de 80 mensen komen, voornamelijk uit het dorp en zakenrelaties, en er komen 12 mensen uit Nederland, namelijk familie en vrienden. En we hebben ons voorgenomen om in oktober toch weer met de camper naar Nederland te gaan. We verheugen ons erg op beide gebeurtenissen.

Maar het zijn niet alleen die dingen waar we ons op verheugen. We kijken uit naar iedere dag dat we onze droom hier in het mooie Lapland mogen leven, samen met onze Bart en Prins en met onze lieve gasten.

Er is veel om naar uit te kijken  of zoals de Zweden het zeggen Vi ser fram emot 

Tot een volgend blog. Blijf gezond en blij.

Paula