De laatste weken is het heerlijk weer. Met temperaturen overdag van rond het vriespunt – de nachten zijn met -5 tot -10 nog wel echt koud hoor! – en een stralende zon is het heerlijk buiten vertoeven. We trekken er regelmatig op uit met de sneeuwscooter en pulka, een soort rijtuigje dat je achter de scooter kunt hangen. Zittend in mijn koetsje op rendiervellen en het dak van de pulka open (een soort cabrio dus) voel ik me net een koninging die rondgereden wordt. Heerlijk gewoonweg. De vårvinter (vertaald de lentewinter) is de mooiste tijd van het jaar. Iedereen uit het dorp gaat erop uit met de sneeuwscooter of langlauflatten om volop van de eerste zonnestralen te genieten.

We hebben afgelopen week ook gasten gehad. Een echtpaar uit Nederland had een winterarrangement geboekt en we hebben een gezellige week achter de rug. Zo hebben we, samen met de buren Roland en Karin en hun kleindochter Alva en een vriendinnetje, een sneeuwscootertocht gemaakt naar een houten hut met grilplaats midden in de natuur. Zittend in de lekker warme zon zorgden Roland en Frans voor het grillen. Op het menu stond pannekoek met spek en natuurlijk lekkere koffie erbij. Ongedwongen genieten! Alva had verder een vegetarische winterpizza gemaakt van sneeuw met daarbovenop wat groene takjes die al volop onder de sneeuw te vinden zijn. Alva woont in Lycksele en zij is altijd zo blij dat ze hier zo’n schone lucht kan inademen. En dan te bedenken dat Lycksele met 8000 inwoners toch niet echt een grote stad is. Het was een gezellige week met onze 2 gasten en tijdens de laatste avond, waar we in het licht van de ondergaande zon bij een kampvuur de week afsloten, bedankten ze zich met de woorden dat het “dagen met een gouden randje” waren geweest. Daar doe je het toch voor!

Naast sneeuwscootertochten hadden de gasten ook een sleehondentocht geboekt. Omdat Frans en ik, en ook Roland en Karin als rasechte Zweden, dat nog nooit hadden gedaan, waren de gasten ons daarin voorgegaan. Het was, om in hun woorden te blijven, een onvergetelijk avontuur, om met 10 honden en een slee vrijwel geruisloos door de meterhoge sneeuw te schuiven. Met de gasten zijn we ook bij Mats From geweest, een kunstenaar die in Gargnäs woont, een klein dorpje in de buurt.. Mats maakt al sinds zijn jeugd prachtige kunstvoorwerpen. Zo maakt hij messen van hout uit de natuur en van de geweien van rendieren en elanden met in tin ingelegde figuren, zoals vissen, rendieren, elanden. Het is altijd een belevenis om bij Mats thuis te komen. Zijn huis is net een museum en het hangt helemaal vol met allerlei voorwerpen die hij heeft gemaakt. Talloze messen, kåsa´s (uit te spreken als kozaas), prachtige mokken om uit de drinken, schilderijen, enz. enz. Het is een in de hele regio bekende figuur, die vooral geniet van de natuur en het vissen. Verder zijn we de laatste weken bezig geweest met allerlei regelzaken rondom onze auto’s. Het verhaal over onze uit Nederland hier ingevoerde Volkswagen staat in mijn vorige blogg. Met die auto waren we ook 2 keer naar Lycksele moeten rijden. Een keer voor de bilprovning voor het kenteken, en de tweede keer voor de echte keuring. Omdat beide keuringen, althans voor mij, identiek waren, vond ik dat nogal bureaucratisch, zeker als je bedenkt dat we voor die keuringen elke keer zo’n 200 km moeten rijden.  Verder hadden we de kans om een van de auto’s van Roland en Karin te kopen, een Volvo van 2008, die er nog prima uitzag. Na wat wikken en wegen besloten we onze oude Volvo van 1999 (die we eigenlijk nog dit jaar wilden rijden) nu in te ruilen voor deze nieuwe versie. De nieuwe Volvo is auto waarmee we de gasten van en naar de visplekken vervoeren en daarom moet dit een auto zijn die je kunt vertrouwen. Het wisselen van het eigenaarschap van auto´s gaat hier gemakkelijk. Oude en nieuwe eigenaar vullen samen een kaart in die naar Transportstyrelsen wordt gestuurd. Er moeten alleen nogal wat anderen formaliteiten geregeld worden. Zo moet de auto natuurlijk verzekerd worden en elk jaar gekeurd.  Omdat we onze oude Volvo willen verkopen hebben we de keuring (die eigenlijk pas in juni a.s. moest gebeuren) naar voren gehaald en dus gingen we afgelopen maandag weer naar Lycksele. De auto was prima in onder alleen moest iets bij de schokdempers worden vervangen. Voordat de auto definitief goedgekeurd kan worden moesten die dus eerst vervangen worden. De auto staat nu bij de garage hier in het dorp en, ja jullie raden het al, donderdag a.s. moeten we dus weer terug naar Lycksele. We maken er maar gewoon een gezellig dagje uit van.  Het zijn steeds wel behoorlijke afstanden die je hier moet rijden. Dat hoort bij het leven in Lapland.

Volgende week zaterdag 12 april heb ik, samen met Karin en Helen (ze zitten net als ik in het bestuur van de gemeenschapsvereniging hier in het dorp) een spinningmarathon georganiseerd. Ik heb hier het voorbeeld gevolgd van Sportschool Bodydifference in Bladel. We spinnen dan niet 1 maar 2 uur. Het leuke is dat we nu dan met de hele groep samen zijn. Normaal zijn we hier in Lapland in de les met zijn vieren, ik en 3 sporters, simpelweg omdat we maar 4 fietsen hebben. We hebben een sportruimte in Blattnicksele gehuurd waar 15 fietsen staan. Dus we kunnen nu allemaal samen spinnen! Daarna gaan we thuis douchen en dan treffen we elkaar bij “Gretas”, dat is een plek op het bevroren meer waar vroeger Greta woonde, een oud vrouwtje dat behoeftig was en voor wie de mensen in het dorp een huisje hebben gebouwd. Daar hebben we dan samen fika, koffie met lekkers, en broodjes met worstjes. Ik verheug me er nu al op! Volgende blog hierover meer.

Verder heb ik voor de scootertochten die we in deze tijd van het jaar maken een scooterpak aangeschaft. Lekker warm en water- en winddicht. Lekker ruig toch en heel iets anders dan de keurige kleding die ik in Bladel droeg. Het zou iets zijn als ik in zo’n scooterpak naar de collegevergadering zou zijn gekomen. Apropos gemeente Bladel. Ik heb natuurlijk de uitslag van de verkiezingen en de reacties gevolgd. Het is altijd weer afwachten hoe uiteindelijk de burgers oordelen over de afgelopen bestuursperiode. Het is een verrassende uitslag, die voor de een positief en voor de ander negatief uitvalt. Elke coalitie zal weer een manier moeten vinden om de wensen van ieders partij zoveel mogelijk in een stabiel programma uit te kunnen voeren. Ik hoop dat de nieuwe wethouders in het college op een constructieve manier kunnen samenwerken en dat de wethouders goed overweg kunnen met de medewerkers in de organisatie. Ik wens iedereen in elk geval veel succes toe met de samenwerking.

Nog een item wat afstanden in Lapland betreft: Op ons verlanglijstje voor onze visgasten staat nog een belangrijk item namelijk een kampvuurplaats voor Tores (onze nieuwe accommodatie). Na veel wikken en wegen hebben we besloten te gaan voor de echte ruige en typisch Laplandse vuurplaats. “Wat goed is komt van ver” toch? We gaan hem namelijk zelf ophalen in Haparanda, een plaats helemaal bovenaan in de kop van de Botnische Golf en op de grens van Zweden en Finland. 500 kilometer enkele reis! Bedoeling is dat we hem op 17 april a.s. gaan halen. We maken er weer een gezellig dagje uit van.

Het volgende blogg zal zeker verder in het teken blijven staan van het weer en de natuur. In elk geval hebben Frans en ik gisteren in bomen rondom ons huis een 10 tal vogelnestjes opgehangen voor vogels die hier in onze buurt hun nestjes willen bouwen. Hopelijk maken ze gebruik van de door ons geboden huisvestingsmogelijkheden.

Ter afsluiting nog een laatste leuke anecdote: De afgelopen maanden kwam het regelmatig voor dat we s´-morgens het vogelhuisje dat Frans op een paaltje achter ons huis had gemaakt op de grond troffen. We dachten steeds dat de wind hier debet aan was. Nu het echter ook de afgelopen week een paar keer was gebeurd terwijl het stralend weer was met geen enkel zuchtje wind vonden we het al verdacht. En vanmorgen hebben we de dader op heterdaad getrapt. Een eekhoorn vindt het blijkbaar gemakkelijker om zich in het voederhokje op de grond tegoed te doen van al het heerlijke voer! Smakelijk eten zou ik zeggen!

Paula

De tijd vliegt werkelijk om. Het is nu bijna 3 maanden geleden dat we met onze 2 katten Elton en Bart vertrokken uit Bladel. De overgang van het drukke leven in Nederland en het leven hier in Lapland bevalt erg goed. Frans en ik kunnen het prima samen vinden, ook nu we veel meer samen zijn dan de jaren daarvoor. Dat wisten we natuurlijk wel. Als je daarover ook maar enigszins twijfelt, moet je niet eens aan zo’n avontuur beginnen. Wat ik wel spannend vond was om te ontdekken hoe ik zou aarden in de rustige donkere wintermaanden en dat valt me 100% mee. Er is van alles te doen waardoor ik me nog geen dag verveeld heb. Het bedrijf Laplandtime zorgt ervoor dat we met zijn tweetjes onze handen vol hebben aan het verzorgen van allerlei zaken (de 2 accommodaties, het eten, de website enz enz). Het is ook fijn dat de dagen nu snel langer worden. Het wordt ‘s-ochtends nu al rond 5 uur licht. Binnenkort gaat de zon helemaal niet meer onder. Verder was het meenemen van 4 spinningfietsen vanuit Nederland naar hier een gouden greep. Ik kan mijn energie volop kwijt door de spinlessen die ik hier geef (gemiddeld toch zo’n 9 per week) en ik leer de mensen in het dorp steeds beter kennen en zij mij. Het visseizoen 2014 staat al bijna voor de deur en de vårvinter (de lentewinter) is al in volle gang. We leven hier veel meer met de seizoenen dan in Nederland. Niet zo verwonderlijk omdat je hier midden in de natuur, noem het zelfs maar wildernis, woont. Verder is het motto hier: stil staan bij de kleine dingen van alledag,  en daar zoveel mogelijk van genieten. In een vorig blogg schreef ik al dat het weer en de natuur onderwerpen zijn die mensen hier dagelijks bezighouden. Zo wordt er op dit moment vol verbazing gesproken over de wel heel milde temperaturen in een maand waarin het normaal gesproken rond de -20, -30 graden kan zijn. Dit zou het laatst zijn voorgekomen in de 18e eeuw! De natuur is behoorlijk van slag. Zo liet buurman Roland gisteren enthousiast via de app weten: Det är vår, svanarna har kommit till Gargnäs, vertaald Het is lente, de zwanen zijn gespot in Gargnäs (een klein dorpje hier in de buurt). Het kan overigens ook zijn dat orkaan Paula (zie mijn eerste blogg) de wervelwind, debet is aan de wisselingen in het weer in Lapland  🙂 Ook in Nederland is het op dit moment erg mild. Via de app lieten vrienden weten dat het met 20 graden al bijna zomer is.

Afgelopen zaterdag waren we een avondje uit in het gemeenschapshuis in het dorp. Er was een zgn. pub, wat betekent, dat er voor eten wordt gezorgd. Dit keer was er Mexicaans eten en natuurlijk ontbreekt dan ook een biertje niet. Je betaalt dan een entreeprijs van 100 kronen per persoon (ongeveer € 11) voor het eten en het drinken moet je dan ter plaatse kopen. Voor een flesje bier betaal je hier 40 kronen. Tja, alcohol is wel duur hier. Het was een gezellige avond. Met de buren Roland en Karin en hun dochter met man en 3 kids, hebben we op een groot scherm ook nog naar de finale  van het Melodifestivalen gekeken, de Zweedse selectie voor het songfestival, dat hier in Zweden erg leeft. Verder hebben we ons vermaakt met een programmaatje op de iphone waarmee je gezichten op foto’s kan verwisselen. Erg geinig. Zie hier het resultaat!  We hadden deze foto doorgestuurd naar enkele vrienden in Nederland en een paar leuke reacties gekregen “Is dit jullie nieuwe trouwfoto? Ziet er goed uit!”, “freaky!” en “Raar ding” en “Is het daar zó koud bij jullie, dat je niet meer weet of je een menneke of een vrouwke bent?”. In elk geval hebben we tijdens de avond met allerlei mogelijke combinaties wel erg moeten lachen. Het was na middernacht toen we huiswaarts keerden.

Vandaag, 14 maart, is de jaarvergadering van de gemeenschapsvereniging hier in het dorp, waar Frans en ik ook lid van zijn. Nadat er zeker eerst voldoende tijd wordt gemaakt voor de Zweedse fikka (koffie met een boterhammetje) wordt tijdens die jaarvergadering teruggeblikt naar het afgelopen jaar en wordt naar het komende jaar gegeken, o.a. welke activiteiten staan op het programma en hoe zien de financiën eruit. Vriend Åke is gevraagd om zitting te nemen in de kascommissie die de controle op de financien uitvoert. Buurvrouw Karin is plv. voorzitter en penningmeester. Uit ervaringen van Frans weet ik dat vanavond diverse commissies officieel worden ontmanteld en daarna weer worden ingesteld. Voor elke activiteit in het dorp is een commissie, waarvoor een verantwoordelijke en een plaatsvervanger worden aangewezen. Die worden allemaal formeel bedankt en eventueel opnieuw benoemd. Alles is belangrijk, of dat nu degene is die het gras moet maaien op het sportveldje, of degene die verantwoordelijk is voor het beheer van de kluis beneden in de kelder van het gemeenschapshuis, waar de sterke drank opgeslagen is. Iedereen in het dorp heeft wel een bijdrage aan de gemeenschapszin in het dorp. Ongetwijfeld zal Karin ook stilstaan bij de activiteiten van de spinningclub. Ze noemde me vorige week gekscherend het guldkalv (vrij vertaald melkkoe) omdat ik met mijn spinninglessen toch een behoorlijk bedrag in het laadje van het dorp breng. Vanuit de provincie en gemeente wordt namelijk subsidie toegekend voor alle activiteiten die een bijdrage leveren aan de leefbaarheid in een dorp. Ik ben nu officieel kursledere, cursusleider. Ik zal in een volgend blogg iets meer vertellen over allerlei stimuleringsregelingen hier in Lapland. Verder ben ik door Krister (de loodgieter in het dorp en tevens dagelijks bestuurslid en fanatieke bezoeker van de spinninglessen) gevraagd of ik me beschikbaar wil stellen als bestuurslid van de gemeenschapsvereninging. Ik voel me wel vereerd, op de eerste plaats omdat ik pas 3 maanden hier woon. En blijkbaar is dit de eerste keer dat een buitenlander in het bestuur zitting neemt. Als het goed is word ik vanavond tijdens de jaarvergadering voorgedragen en benoemd.  Leuk om de vergaderingen bij te wonen, enerzijds omdat ik dan mijn Zweeds op een hoger niveau kan brengen en anderzijds omdat ik dan ook leer wat er zoal leeft in het dorp. De functie staat verder leuk op mijn cv, al weet ik zo 1 2 3  nu niet bij welke sollicitatie dat ooit nog van pas zou kunnen komen, maar je weet maar nooit! En ik moet Antoinette of Sjors ( voor de outsiders: dit zijn de juristen bij mijn vorige werkgever) maar even vragen of ik deze nevenfunctie ook formeel moet publiceren hier in Lapland.:)

Nog vermeldenswaardig: Vanaf dit jaar mogen we aan huis ook fiskekort (viskaarten) verkopen. We kunnen dan aan mensen uit het dorp en omgeving en ook aan onze eigen gasten de visvergunningen zelf verkopen. Via een digitaal programma kunnen we ze hier in huis uitprinten en ook het afrekenen gaat heel gemakkelijk. Om dit kenbaar te maken hebben we dit via een grote houten vis met het bekende blauw-witte bordje Fiskekort kenbaar gemaakt. Dit zijn van die dingen in het dorp die direct bij iedereen bekend zijn en op zich is het ook bijzonder dat een Hollander zoiets in Lapland kan en mag doen. Frans heeft de mogelijkheid geboden gekregen via de plaatselijke riverkeeper, Daniël. In het weekend hebben we al 2 jaarkaarten verkocht. Mensen uit het dorp en omgeving komen dan bij ons thuis de viskaart ophalen. Leuk om te doen en ook weer goed voor het dorp Tväråträsk. Je moet hier klein denken. Alle dingen die een bijdrage leveren aan het dorp zijn welkom!

In het vorige blogg (problemen van voorbijgaande aard) heb ik verteld over onze Volkswagen Tiguan en de pech die we daarmee hadden. Ik zal jullie ff bijpraten want er is weer van alles gebeurd. De motor moest dus vervangen worden. Afgelopen dinsdag hadden we contact met Anders, de eigenaar van de Volkswagengarage in Malå. Hij schreef via de mail Mattias kämpar på med motorbytet och vår plan är att den blir klar under onsdagen, dus Mattias is nog volop bezig met het omruilen van de motor en het plan is dat de auto woensdag 12 maart klaar is. Het is belangrijk dat we die deadline zouden halen, omdat we donderdag 13 maart om 9.00 uur met de auto bij Bilprovning in Lycksele moesten zijn om een Zweeds kenteken te krijgen voor de auto. Afgelopen woensdagmorgen dus vol spanning weer gebeld met Anders met 2 belangrijke vragen. De eerste vraag was of de auto klaar was. Anders liet ons weten dat de auto  spinner som een kat. De tweede belangrijke vraag was wat uiteindelijk de kosten waren. De verrassing was groot toen Anders liet weten dat Volkswagen de kosten van de nieuwe motor volledig voor hun rekening nam. We zouden dus helemaal niets hoeven betalen voor een spiksplinternieuwe motor. We hebben wel ff een dansje gemaakt. We spraken af dat we de auto donderdag 13 maart om 7.00 uur zouden kunnen ophalen waarna we rechtstreeks van Malå naar Lycksele zouden kunnen rijden. Zo gezegd zo gedaan. We waren net op tijd in Lycksele voor de Billprovning en de auto is door de keuring. De monteur verzekerde ons nog dat alles prima in orde was met de opmerking fin bil (mooie auto)!

‘s-Middags kregen we via sms het Zweedse kenteken van de auto door XYU768 en Frans zei al direct “Oei, dat is een verdomde lastig nummer” en dat bleek ook wel toen we diezelfde dag de verzekeringsman belden en het kenteken via de telefoon moesten doorgeven. De X konden we nog redelijk goed uitleggen maar met de Y en de U lukte dit niet. Waar we in Nederland voor een Y Ypsilon gebruiken is dat in Zweden niet zo eenvoudig. Voor een Y is er niet zo 1,2,3 een bekende naam. Wat het echter in dit geval echt moeilijk maakt is dat in het Zweeds de klanken van een Y en een U vrijwel identiek zijn. Je spreekt voor beide letters een mix uit van een U- en een IE-klank. Het telefoongesprek met de verzekeringsman duurde dus wel ff, maar uiteindelijk lukte het, dankzij de plaatsnamen Ystad en Uddevalla. Onthouden die namen dus.

We zijn erg blij met de goede afloop van onze auto. Als dank voor onze waardering hebben we donderdagochtend om 7.00 uur bij de plaatselijke bakker in Malå een zgn. prinsessentårta (de koningin onder de Zweedse taarten met marsepein en slagroom) voor Anders en zijn personeel van de garage gekocht. De grootte was 10 byter, juist ja 10 stukken. Die byter zullen inmiddels wel burgemeester zijn. Fijn dat onze eigen taart met spaarcentjes nog heel is. Bedankt Volkswagen voor de perfecte service. Volkswagen Das Auto!

Paula