In mijn vorige blogg konden jullie lezen dat we op 21 en 22 mei naar een cursus zijn geweest over fotografie en over het bereiden van eten in de natuur, buiten bij het kampvuur. Tijdens die cursus werden ook de voordelen van het inzetten van sociale media voor je bedrijf belicht. En de sociale media kwamen ook aan de orde in het gesprek dat we vorige week hadden met Eleonora Hedman van Gold of Lapland, een vereniging die het Laplandse toerisme wil promoten, met de komende jaren Nederland als prioriteit nr. 1! Na het gesprek met Eleonora beseften we dat we er dan  toch aan moesten. Een facebookaccount aanmaken! Frans, die erg handig is op de computer, had binnen no time alles geregeld en via een link facebook ook aan de site van laplandtime verbonden. Voor geinteresseerden in onze eerste facebook-ervaringen: zie de site www.laplandtime.nl en dan onder het kopje laatste nieuws. Ik ben dus nog vrij groen in de facebook-wereld, zodat ik nog niet alle kneepjes ken, maar ik houd jullie op de hoogte van mijn ervaringen. Wat ik in elk geval leuk vind, is dat een aantal Limburgse facebook-friends regelmatig moppen op zijn Limburgs op hun facebook zetten, waar ik toch erg om moet lachen.

Apropos Nederland prio 1. Het gesprek met Eleonora had een dubbel doel. Alleerst wilden we door haar geinformeerd worden wat het betekent om lid van Gold of Lapland te zijn. Eleonora overtuigde ons ervan, dat, met name door de pijlen die de organisatie de komende 3 jaren op Nederland wil richten, een lidmaatschap voor ons toegevoegde waarde kan hebben. Gold of Lapland brengt een brochure uit, waarin alle aangesloten bedrijven uit de regio zich aanprijzen. Hierdoor wordt het eenvoudiger om elkaar te vinden en samenwerkingsverbanden aan te gaan bijvoorbeeld bij het samenstellen van zomer- en winterarrangementen. Verder heben we het gehad over de vraag of wij, als enig Zweeds bedrijf in deze regio dat gerund wordt door Nederlanders, iets kunnen betekenen voor Gold of Lapland, bijvoorbeeld bij het leggen van contacten richting Nederland, en bij het vertalen van Zweedstalige brochures in het Nederlands, die dan gebruikt kunnen worden als promotiemateriaal bij beurzen.  Frans en ik hadden er wel oren naar en we zouden snel verder praten wat we voor elkaar kunnen betekenen.

2 Weken geleden waren de zus van Frans, Caroline, en haar vriend Wout op bezoek. We hebben het erg gezellig gehad. De eerste dag van hun verblijf zijn we met de auto en aanhanger met 2 boten naar een plaats aan de rivier de Vindelälven gereden. Nadat Wout eerst nogal wat capriolen moest uithalen om de door hem in een boom gemikte plug te redden, werden de bootjes met electromotor te water gelaten en hebben we een route over de rivier van zo’n 12 kilometer gevolgd, onderwijl, onder een stralend blauwe lucht, met een spinnertje vanaf de boot vissend. Op ongeveer de helft van de tocht zijn we aan land gegaan en hebben daar de lunch genuttigd, witte koolsalade met appel, limoensap, en gerookte vis. Met 25 graden en veel zon was het een dag met een gouden randje. De dag erna zijn we, weer onder een stralende zon, op forel gaan vissen op een meer, wat resulteerde in een mooie vangst van 6 grote forellen. Verder hebben we samen een aantal dagen nog de laatste restjes rondom de accommodaties opgeruimd, zodat alles er nu spik en span uitziet voordat de gasten komen. De laatste rommel hebben we afgelopen woensdag naar de milieustraat in Gargnäs gereden. Overigens hoef je je daar niet te legitimeren en geldt er ook geen maximum aantal keren dat je gebruik mag maken van het afvaldepot.

Verder doen onze huisgenoten Elton en Bart het nog steeds goed. Hoewel Elton regelmatig, net zoals in Bladel, last heeft van een treurdag, zoals we dat noemen. Als we ‘s-morgens opstaan zien we dat direct. Geen om eten miauwende enthousiaste Elton boven op de tafel, maar een scheefhangend linker oortje kondigt een dag met veel slaapuren aan. Tot nog toe kunnen we het met medicijnen, die we uit Nederland hebben meegenomen, redelijk verhelpen en is hij er over een dag of 2 weer bovenop. Hopen dat hij deze keer ook goed herstelt. Verder  is het onze Bart die trotst afdwingt. Vorige week heeft hij de eerste muis van zijn leven gevangen. Hij kwam vol trots met de muis in zijn bek naar ons toerennen. Typisch dat jachtinstinct. En dan te bedenken dat Bartje tot voor kort zijn dagen doorbracht in een Bladels appartement en alleen op het balkon buiten kwam. Aan Elton is dat jagen overigens niet zo besteed. HIj vindt het al voldoende om de mugjes op het gras te volgen.

Wat doe je nou zoal de hele dag? Dat is de vraag die ik de afgelopen 6 maanden dat we hier in Lapland zijn – wat vliegt de tijd! – heel vaak heb gehoord. Ik zal jullie dan ook vandaag, 3 juni, eens meenemen. Apropos 3 juni is onze trouwdag en vandaag zijn we 20 jaar getrouwd. Op naar de volgende 20 🙂 Vanochtend om 6 uur zijn we opgestaan en hebben het ontbijt gemaakt voor onze 2 eerste zomervisgasten die op snoek komen vissen. Ondertussen, al luisterend naar Jan de Hoop met het RTL nieuws, heb ik tevens de lunch voorbereid voor deze gasten die de hele dag met de boot op het meer naar snoek vissen en dan bij een kampvuurtje de lunch nuttigen. Daarna is Frans naar de Gargån gegaan, een bosrivier, met nog een visgids in de buurt om het water daar te verkennen voordat onze eerst vliegvisgasten a.s. donderdag 5 juni komen. Rond 9 uur was ik bij Irma, een oudere vrouw van 90 uit het dorp, die me wilde helpen met het omplanten van een aantal planten in haar tuin zodat ik die kon planten rondom ons huis. Vorige week heb ik namelijk flinke opruiming gehouden: de oude verdorde planten in en om het huis zijn uitgegraven en de verse planten van Irma komen daarvoor in de plaats. De planten – met de naam Stormhatt – worden zo’n 1,5 meter hoog met fel blauwe bloemen en komen in de borders rondom het huis. Het zijn planten die jaar na jaar terugkomen, dus lekker gemakkelijk. Elton en Bart zijn ook buiten en kijken toe hoe ik me in het zweet aan het werken ben. Af en toe ga ik naar binnen om te kijken of er mails van gasten zijn die beantwoord moeten worden. Daarbij combineer ik het nuttige met het aangename door een kopje koffie of thee te drinken. Verder draait de wasmachine op volle toeren. De nieuwe handddoeken voor de gasten moeten voor het eerste gebruik eerst gewassen worden. Ik ga nu het gras nog een keer maaien, zodat de grasmat er netjes bij ligt. Maar daarvoor doe ik eerst de veiligheidsschoenen aan, die ik onlangs in Skellefteå gekocht heb. Doordat bij mij alles zo vlug moet – ongeduldig typetje – gebeuren er nogal eens ongelukken. Zoals laatst, doen ik in een verroeste nagel trapte en de tweede keer doen ik met mijn voet onder de verticulairmachine ben gekomen, met als gevolg een flinke jaap in de grote teen van mijn rechter voet. Dus die veiligheidsschoenen zijn zeker geen overbodige luxe. Na het grasmaaien ruim ik nog wat oude takken op die in het zicht op de grens tussen tuin en bos liggen, zodat het er nu echt netjes uitziet. Na een dag hard werken is het goed rusten. Daarna tijd voor mijn nieuwe hobby die ik heb sinds we in Lapland wonen: bakken! Vanavond serveren we na de maaltijd een blåbärspaj. Half uurtje voorbereiden en dan half uurtje de oven in.Daarna moet de oude roeiboot, de tuindecoratie in de voortuin (zie mijn vorige blogg) in de beits gezet worden. Verven is overigens nog een hobby van me.

Op 9 juni hebben we de 2 snoekvisgasten teruggebracht naar de luchthaven in Lycksele. Vader en zoon hebben 5 dagen gevist in het meer tegenover ons huis en in totaal 120 snoeken gevangen. Ook hebben ze tijdens een wandeling van 6 kilometer van ons huis naar Iceberget (de ijsberg), dwars door de Laplandse wildernis, 2 sperweruilen gezien (zie het bericht op mijn facebook), een bever, en een auerhoen.  Inmiddels is het 10 juni en zijn 3 vliegvissers gearriveerd die op de bovenverdieping van ons huis verblijven. Het zijn gasten die al een keer zijn geweest en nu dus terugkomen. Een van de gasten, een Limburger, is met zijn 4e keer zelfs kind aan huis en, net als de andere twee Belgische gasten, een echte vriend van ons geworden. Het is erg gezellig en het is net of je zelf vakantie hebt, al moet er wel gewerkt worden. De Belgische gasten verkennen ook het meer tegenover ons huis. Na een paar dagen vissen hebben ze een tekening gemaakt van de contouren van het meer met daarin aangegeven, de rotsen, de rietkragen, watervallen, stromingen, en plekken waar het ondiep is (en dus de roeispanen ipv de electromotor gebruikt moet worden). Ook hebben ze op een aantal plaatsen in het meer boeien gelegd om te voorkomen dat de motor beschadigt.

En zo vliegt de tijd. De tijd waar je zo lang naar toewerkt, het visseizoen, is aangebroken en we zitten er direct middenin! Vandaag zijn bij Tores 2 nieuwe snoekvissers gearrivieerd, zodat we nu 5 gasten hebben. Genoeg geschreven dus, ik moet weer aan het werk, de maaltijd voor vanavond bereiden. We eten Laxsida, een zalm van 1,4 kg op een bedje van zeezout in de oven met Potatisgratäng (aardappelgratin), en prest gurka (komkommer in het zuur) en als nagerecht flensjes met ijs en hjortron. Een zekere Bart, die master chef Holland gewonnen heeft, mag blij zijn dat ik me niet had aangemeld voor dat programma. Als ik de complimenten van onze gasten over de maaltijden mag geloven, had hij aan mij een geduchte tegenstander gehad!

Tot snel!

Paula

Het is zondag 25 mei en vanmorgen heb ik de voorlopig laatste 2 spinninglessen in het sportzaaltje in het gemeenschapshuis gegeven. Bij de eerste les om 10 uur waren Erik, Krister en Sofia van de partij en om half 12 fietsten Caroline, Emelia en Julia zich het licht uit de ogen. Tot oktober a.s. ligt het spinnen stil, omdat ik, samen met Frans, al mijn aandacht en tijd aan onze gasten wil geven. Caroline, de zus van Frans, en haar vriend Wout zijn samen aan het vissen op het meer tegenover ons huis. Wout en Frans hebben de 2 nieuwe roeiboten voor Tores te water gelaten en ze liggen nu aan de steiger te wachten op de eerste visgasten van het seizoen. Gisterenavond vanaf 18.00 uur was het namelijk de housewarming van Tores en dat was in een woord, geweldig! We hadden gerekend op zo’n 20 mensen en waren dan ook blij verrast toen maar liefst 35 dorpsgenoten op onze uitnodiging afkwamen. Alleen degenen die met vakantie waren moesten noodgedwongen verstek laten gaan. Frans vertelde eerst iets over onze eerste ontmoeting met Tore en Gunvor, een verhaal met de nodige emotie. Vervolgens nodigden we samen iedereen uit eerst binnen Tores te gaan bewonderen. Iedereen was erg onder de indruk van de inrichting. Het filmpje dat we hadden gemaakt van de verbouwing – met mooie foto’s van Tore en Gunvor – maakte de houswarming compleet. Er was vooral veel bewondering voor de 2 meter grote canvasfoto van Tore die we in de gang hadden opgehangen, versierd met een houten omlijsting. Dat typische oude hout, dat grijs van kleur wordt door de tand des tijds, hebben we van een oude vervallen schuur in de buurt gehaald en op een aantal plaatsen in het huis verwerkt. Zo heeft Frans zelf lijsten gemaakt en ook een wandbord in de keuken is van het mooie hout gemaakt. Nooit van mezelf geweten dat ik zo creatief kon zijn. Alhoewel, creatief? Degene die onze ideetjes steevast moet omzetten in zichtbare resultaten is altijd mijn Frans. Maar dat doet hij dan ook echt super!

Daarna was het tijd voor de Knytkalas (uit te spreken als knutkalaas). Bedoeling is dat iedereen dan zijn/haar eigen vlees en drank meeneemt. Caroline en ik hadden 2 lekkere salades gemaakt met macaroni, feta, maasdammerkaas – ja, die is hier in Zweden te koop! – en spek en we hadden ook voor de koffie met lekkers erbij gezorgd. En natuurlijk voor de gril. Bedoeling was dat we buiten zouden grillen bij de nieuwe grilplaats bij Tores, maar toen de weersverwachting regen, veel regen, voorspelde, besloten we uit te wijken naar de altan (veranda) van ons eigen huis. Wat een bijzondere belevenis! Iedereen kwam met tupperware doosjes met vlees, gepofte aardappelen, brood en plastic zakken met drank etc. aan. De hele altan lag vol.  2 Dorpsbewoners, Mats en Warren, werden tot grilmeester benoemd. De 2 barbeques die we nog snel geregeld hadden lagen ketsvol. Vervolgens ging iedereen bij elkaar zitten, net een grote happy family, en werd er samen gegeten, gedronken, verteld en gelachen. Het was erg gezellig. Ik dacht dat we zouden beginnen met koffie en thee met koekjes en daarna pas zouden grillen, maar het werd al snel duidelijk dat de koffie en thee met lekkers voor na het grillen was. Weer wat geleerd.

Vorige week waren we naar een cursus geweest in Sandsele, een dorp op zo’n 30 kilometer afstand. De bijeenkomst was gericht op ondernemers uit Västerbotten, die in het vistoerisme werkzaam zijn en was georganiseerd door Stig Westberg, die bij de gemeente Umeå werkt. Belangrijkste doel was het netwerken, uitwisselenen van ervaringen, en vooral kijken op welke manieren je samen kunt werken. Verder stonden er nog 2 inhoudelijke onderwerpen op het progamma. Fotografie in de natuur en het bereiden van eten buiten op het vuur. De titel van de cursus was “Van Lunch Tot Lunch” en zo was het ook. De eerste dag werden we verwacht om 12.00 uur en, je raad het al, we begonnen met een lekkere lunch. Omdat niemand me kende, gaf ik iedereen een hand en meldde dat ik fruen till Frans (de vrouw van Frans) was. Na de lunch werden de basisbeginselen van de fotografie toegelicht en daarna was het tijd voor het oefenen in de praktijk. We moesten een panoramafoto maken en een opname van dichtbij. Omdat we een tijd geleden hadden geinvesteerd in een nieuwe camera met goede lenzen, lukte het een hele mooie foto van dichtbij te maken van een wilgentak met een paar mieren erop. Wat leuk dat onze foto tot beste foto van de dag werd uitgekozen. Wel leuk. We sloten de dag af met een gezamenlijke maaltijd en rond 22.00 uur kwamen we weer thuis aan. De dag erna startte het programma met koffie en wat lekkers om 8 uur. Het onderwerp voor die dag was het bereiden van eten buiten op het vuur. De groepsleden maakten samen de ingredienten klaar voor de soep en de penne en rond een uur of 13.00 uur genoten we samen aan het meer bij de gril van de zelf bereide maaltijden, de lunch dus. Rond een uur of 3 waren we thuis. Het was een leerzame en gelijkertijd gezellige 2 daagse. Bijzonder om te ervaren hoe rustig in Zweden zoiets verloopt. Het samen eten en drinken van koffie is erg belangrijk en daar wordt dan ook veel tijd voor uitgetrokken. Geen gestress van een overvol programma, maar vooral de tijd nemen om elkaar goed te leren kennen. Wie had nou ooit kunnen denken dat ik er zelfs rustig van word.:)

Voor de rest stonden de afgelopen weken in het teken van opruimen en nog eens opruimen, bij Tores en ons eigen huis. Zo hebben we het gras rondom ons huis gekrat zoals ze dat hier noemen. Eigenlijk schraap je dan het droge gras weg zodat het nieuwe gras voldoende licht en lucht krijgt. Veel, heel veel, werk, maar het ziet er nu wel erg mooi uit. Ook hebben we het oude houthok afgebroken, en de plek waar het gestaan heeft opgeruimd. We waren een paar weken geleden al naar de milieustraat in Gargnäs geweest, maar er ligt nu weer een berg nieuw afval dat nodig afgevoerd moet worden.

En inmiddels kondigt de zomer zich steeds meer aan. Overal komen groene blaadjes aan bomen en struiken, en het krioelt werkelijk van de vogels en andere beestjes. Zo zit er in het bos tegenover ons huis een koekoek, die je de hele dag en nacht door hoort roepen, inderdaad ja “Koekoek Koekoek”. Apropos beestjes, de muggen zijn er nog niet, maar dat duurt niet lang meer. Net zoals onze eerste visgasten, die we op 2 juni a.s. mogen verwelkomen. Een andere periode in het jaar, maar zeker zo leuk als de achter ons liggende maanden.

Paula