Het visseizoen 2014 zit erop. Donderdag 11 september hebben we de laatste gasten van het seizoen, 4 gezellige Brabanders, naar het vliegveld in Lycksele gebracht. We mogen terugkijken op een succesvol visseizoen met veel vis, tevreden gasten, lekker weer, en nog belangrijker geen persoonlijke ongelukken. In een woord Geweldig dus! We hebben veel gezellige gasten zien komen en tevreden huiswaarts zien gaan. Veel van hen hebben weer geboekt voor volgend jaar. Het is echt de kroon op ons werk als gasten na een week weer direkt boeken voor volgend jaar. Ook al zijn we zelf overtuigd van ons produkt, dan weet je pas echt dat het goed zit.

Hier in het Hoge Noorden kun je veel gezond eten zo uit de natuur halen. Zo hebben we van Åke 2 emmers svarte vinbär (zwarte bessen) gekregen en ben ik zelf ook een emmer gaan plukken. Deze bessen worden vervolgens in een zogenaamde saft maja gekookt en in geconcentreerde vorm in flesjes gedaan. Deze flesjes gaan de diepvries in, zodat we in de wintermaanden volop onze vitamientjes binnenkrijgen. En het is ook nog een keer erg lekker. Van buurbrouw en vriendin Karin kreeg ik verder een groot glazen wekglas hallonsylt, een soort frambozenjam, die nu ‘s-morgens op de ontbijttafel staat. Ook heel erg lekker.

Op 6 september jl. was het jaarlijkse elandenfeest. Dit is altijd de eerste zaterdag in de week dat de jacht op elanden in Västerbotten start. Het is een gezellige en eenvoudige aangelegenheid waarbij elandensoep wordt gegeten. Verder zetten de vrouwen in het dorp hun beste beentje voor bij het bakken van overheerlijke taarten en vlaaien.Welgeteld 20 taarten en vlaaien werden in een mum van tijd verorberd. Er wordt alleen sap gedronken, dus geen alcohol. Samen met onze 2 Duitse gasten Helmut en Harry hebben we een leuke avond gehad.

Verder ben ik op 14 september jl. voor het eerst hier in Zweden gaan stemmen. Op een en dezelfde dag wordt er gekozen voor de gemeente, de provincie en voor het rijk. Het was wel wat anders ingericht dan in Nederland. Ff wennen dus, maar met de hulp van Karin lukte het prima. Ik had vooraf op de computer de Valkompassen, de Zweedse stemwijzer, ingevuld. Via allerlei vragen werd ik feilloos naar de partij geleid waarop ik mijn stem zou moeten uitbrengen. Ja, je doet het serieus of je doet het niet.

Nu zijn de 2 laatste gasten van het seizoen hier, Caroline, de zus van Frans, en haar vriend Wout. Net als wij zijn ze ook verliefd op Zweeds Lapland. Het is erg gezellig weer wat bij te praten. Ze blijven 2 weken.

Op 15  september in alle vroegte rond half 6 zijn we met zijn viertjes  richting Skellefteå vertrokken en hebben daar 90 m2 planken en isolatie gekocht om de zolder van Tores te gaan betimmeren. Op dit moment ligt er op de zolder alleen maar zaagsel, dat vroeger altijd werd gebruikt als isolatie. We willen de zolder voor een deel inrichten als slaapvertrek waar we 2 bedden kunnen plaatsen, als dat gelet op de grootte van een groep, nodig mocht zijn, en een ander deel van de zolder wordt opslag, waar je hier nooit genoeg van kunt hebben. Gelijktijdig met het betimmeren van de zolder wordt ook de kelder van Tores en onze eigen garage opgeruimd. We zijn al een keer met een aanhanger vol afval naar de miljöstation, de milieustraat, geweest en er zullen er nog zeker een aantal volgen. Dit alles is dus nog een heel project dat de komende weken op het programma staat. Als het project af is kunnen we de Volkswagen Tiguan in onze garage stallen. De Volvo houden we voor de zomers voor het vervoeren van de gasten. Dus die krijgt een dezer dagen nog een grondige wasbeurt waarna hij voorzien van een autohoes, de kalgarage, de koude garage buiten, in gaat.

Met de Volvo hebben we wel wat pech gehad. Toen ik op 1 september 2 gasten ging ophalen op luchthaven Skellefteå merkte ik al dat de auto moeilijk vaart maakte. Het bleek dat er iets mis was met de turbo. Het was een dure reparatie en daar hadden we eigenlijk niet op gerekend omdat we de oude Volvo er juist uit hebben gegooid om voorlopig bespaard te zijn van dure reparaties. Maar ja, het blijkft een tweedehands auto, waar zo nu en dan toch wat aan kapot kan gaan. Hopen dat het voorlopig hierbij blijft. Afgelopen donderdag hebben we de Volvo naar de bilprovningen gebracht, het keuringsstation voor personenauto’s. Anders dan in Nederland is hier in Zweden die keuring elk jaar verplicht. De auto is goedgekeurd dus dat is prima.

Ook de Tiguan is afgelopen maandag in de garage geweest voor een kleine servicebeurt (we hebben maar 7000 km gereden vanaf half maart met de nieuwe motor). Omdat we de Tiguan in de winter hier gaan rijden hebben we maandag extra ljus, verstralers, op de auto laten zetten en ook gummimatten voorin aangeschaft. Op 16 oktober a.s. moeten we met de Tiguan naar de bilprovningen.

Met Bartje en zijn maatje Prins gaat het steeds beter. Bartje heeft er zijn handen vol aan zijn positie in huis te behouden, want Prins is voor de duvel niet bang. Bart, die er met zijn twee uiterst lange voortanden – de dierenarts in Bladel noemde hem altijd de sabeltandtijger – en zijn felgroene ogen nogal gevaarlijk uitziet, maar geen vlieg kwaad doet. En Prins, die met zijn lichtblauwe oogjes de onschuld zelve speelt, maar Bart belaagd vanuit allerlei posities. Het is een leuk stel en we hebben er vertrouwen in dat ze echte vriendjes gaan worden. Dat is alleen nog maar een kwestie van tijd.

En de kat van de buren, Frits genaamd, is na een uitstapje van 5 weken weer naar huis gekomen. Hij meldde zich ‘s-avonds laat bij Irma, de oude vrouw in het dorp, bij wie hij tijdens de vakantie van zijn baasjes was gedropt. Inmiddels is hij weer veilig en droog thuis in Lycksele bij de dochter van Karin en Roland, en haar gezin, tot volgend jaar, want dan komt hij weer op vakantie hier in Zweeds Lapland. Ben benieuwd of hij dan weer een uitstapje gaat maken. Hij heeft per slot van rekening toch ook recht op vakantie, niet dan?

Verder start ik binnenkort met de winterspinning. Op 12 oktober a.s. hebben we nog een vergadering met alle deelnemers aan de spinning om te vragen hoe het afgelopen jaar is bevallen. Wat ging goed, wat kan of moet anders. Zijn er nog tips? In elk geval wordt de groep uitgebreid met 4 spinningliefhebbers, die mij hebben laten weten ook van de partij te willen zijn. Dit brengt de totale groepsgrootte op circa 18. Ervan uitgaande dat iedereen zo’n 2 en sommige 3 keer per week willen spinnen betekent dit dus dat ik, met 3 spinningfietsen, gemiddeld zo’n 12 lessen per week moet geven. Dit is nogal fors, zodat het mogelijk kan zijn dat er een extra fiets bij moet komen en daarvoor is een besluit van het bestuur nodig. We zullen zien. Wordt vervolgd dus.

Paula

Op volle toeren! Dat slaat op het visseizoen 2014. De dagen en weken vliegen in sneltreinvaart aan ons voorbij. De visgasten vermaken zich goed en genieten, naast het lekkere eten en de overweldigende Laplandse zomer, van de goede visvangsten in de Juktån, Vindelälv, het Tväråträsket (het meer tegenover ons huis) en het Vinträsket, een meer iets verderop. Ondanks het zeer warme weer – het is al weken achter elkaar elke dag tussen de 25 en 30 graden – zijn de vangsten nog goed te noemen.  Nu zijn de zomers hier over het algemeen toch droog en warm, omdat Zweden, anders dan het zeeklimaat in Nederland, een landklimaat heeft. Het  is echter nog nooit zo lang zo warm geweest, als we de verhalen van de mensen uit het dorp mogen geloven. Voordeel is dat het buiten lekker genieten is, nadeel is dat alles wel heel erg droog is. Niet alleen de tuin rondom het huis heeft nodig een druppel water nodig, maar ook de bossen zijn kurkdroog, wat het gevaar op bosbranden erg groot maakt. Nu worden die bosbranden over het algemeen niet veroorzaakt door de toeristen die hier vertoeven, maar meestal door inslag van bliksem in bomen. Frans en ik hebben het zelf al een keer meegemaakt dat we de bliksem als een grote knalrode vuurbal zagen inslaan in een boom in het bos. In een mum van tijd stond toen een stuk bos in brand en het duurde “ff” voordat de door ons gealarmeerde brandweer ter plaatse was, namelijk een dik uur. Als je het al over opkomsttijden hebt!

Frans en ik raken steeds beter op elkaar ingespeeld en hebben elk zo onze eigen taak in het bedrijfje. Het leuke is wel dat je veel met elkaar kunt afstemmen en bespreken. Hierdoor doen we vooral alles samen en niet, zoals in Nederland, ieder zijn eigen werk. Dit was een van de belangrijkste redenen om hier in Lapland samen een bedrijfje te beginnen en dat doel is behaald. We voelen ons er allebei goed bij en genieten van de rust en vrijheid hier boven in het Hoge Noorden. Alles gaat zoals we ons dat hadden voorgesteld en we voelen ons zondagskinderen dat we dit samen mogen meemaken. Dit gevoel staat in schril contrast met de soms trieste levensverhalen van vrienden en bekenden in Nederland, die ziek zijn geworden of die na een scheiding weer een leven proberen op te bouwen.

En ja hoor! Onze nieuwe huisvriend, de siamees Prins Lear, is thuis aangekomen en maakt ons gezinnetje naast Bartje weer compleet. In mijn vorig blogg schreef ik al dat we hem van ver moesten halen namelijk helemaal in de provincie Dalarna op zo’n 780 km afstand. Zondag 27 juli om 10 uur in de ochtend vertrokken we, met koffie en broodjes voor onderweg, richting Leksand, liggend in de provincie Dalarna. Met Birgitta Wallden, de fokster, hadden we afgesproken dat we maandagmochtend rond 8.00 uur op de stoep zouden staan om onze nieuwe aanwinst mee te nemen. We hadden gekozen voor de kortste route via de autoweg E4. Via Lycksele en de prachtige Höga Kusten Bron (de hoge kust brug)in de buurt van Harnösand, kwamen we door Sundsvall, een grote havenstad aan de Botnische golf. We merkten dat we de drukte van zo’n grote stad niet meer gewend zijn en waren blij toen het verder op de E4 achter Kvissleby en Jattendal weer een stuk rustiger werd. In Söderhamn verruilden we de E4 voor de rustige weg nr 50 land inwaarts in de richting Bollnäs en een paar uurtjes later arriveerden we in Rättvik en we besloten hier te overnachten. Naar Leksand was het nog zo’n 12 kilometer. We hadden afgsproken met Birgitta dat we rond 8 uur op de stoep zouden staan en zo gezegd zo gedaan. Birgitta begroette ons enthousiast. Ze is een vriendelijke gezellige vrouw van rond de 60 en woont samen met haar man, 2 honden en 7 katten op een appartement. De ontmoeting met prinske, zoals we hem gedoopt hebben, was erg fijn. Hij begroette ons al huppelend en spelend. Birgitta vertelde dat de moeder van prinske en zijn 2 andere zusjes en 2 broertjes al 2 weken na de geboorte was overleden. Birgitta had de katten zelf met de fles opgevoed en was daarom ook nog meer gehecht aan het kroost. Na de belofte dat wij super goed voor prinske zouden zorgen, verlieten we, na de nodige koppen koffie, rond 9 uur Birgitta en begonnen aan de thuisreis.

En nu hebben we een Duitse gast, Georg geheten, die met de auto vanuit Duitsland is gekomen en eerst een week in Umeå is geweest, een grote havenstad aan de Botnische golf op zo’n 230 kilometer van hier. Hij had een viool en zgn. Nyckleharpa bij zich. Deze is een kruising tussen een gitaar en een harp. Georg speelt Zweedse volksmuziek. Frans had het idee om mensen uit het dorp uit te nodigen om samen naar de muziek van Georg te komen luisteren. Dus zo gezegd zo gedaan. Samen met buurvrouw Karin heb ik donderdag a.s. vanaf 18.00 uur een avondje georganiseerd. Mensen uit het dorp worden uitgenodigd voor een “Musik i sommarkvällen“, muziek tijdens de zomeravond. Als het weer goed is houden we de happening voor ons huis op het gras. Karin had de vuxenskola – een organisatie die allerlei cursussen voor volwassenen organiseert en ook subsidies verdeelt – gebeld met de vraag of we voor dit cultuurevenement subsidie konden krijgen. En ja hoor! Zoals bij vrijwel alle activiteiten die je hier ontplooit krijgen we ook voor deze avond een bijdrage van deze organisatie van 500 Zweedse kronen, zo’n 50 euro. Ik laat jullie volgend blogg weten hoe de sommarkvällen is verlopen.

Ook heb ik er sinds kort een klein baantje bij. Een paar weken geleden kregen Frans en ik bezoek van Eleonora Hedman van Gold of Lapland. Dit is een organisatie die het toerisme in Zweeds Lapland promoot. Het toeval wil – alhoewel er bestaat geen toeval in het leven – dat ze de komende 3 jaar met name hun pijlen richten op Nederland. Omdat Frans en ik de enige Nederlanders zijn met een bedrijfje in het toerisme hierboven in het Hoge Noorden peilde ze ons of wij Gold of Lapland wilden helpen, o.a. met het opzetten van een facebookaccount en andere klussen zoals bijvoorbeeld vertalen van Zweedse teksten. Eleonora had van de een of ander begrepen dat ik voor zoiets wel geschikt zou zijn. Eigenlijk was ik wel een beetje vereerd, dat ze me voor zoiets kwam vragen. Dus vanaf nu ben ik een aantal uurtjes in de week bezig voor Gold of Lapland. Omdat ik dit van thuis uit achter de computer kan doen is dit prima te combineren met de zorg voor de gasten en alles wat daarbij komt kijken. De facebookaccount Nederland is inmiddels actief en er staan ook al een aantal berichten op. Als je dit leest en je hebt de facebookpagina van Gold of Lapland nog niet gedeeld, wil je dit dan svp alsnog doen. Het belangrijkste doel is de naam Gold of Lapland bij zoveel mogelijk Nederlanders bekend te maken, zodat mensen hier hun zomer- of wintervakantie gaan doorbrengen bij een van de bedrijven die bij Gold of Lapland zijn aangesloten.

En verder is de kat Frits van de buren sinds 3 augustus jl. verdwenen. Een affiche bij de brievenbussen in het dorp roept de dorpsbewoners op de ogen open te houden en een seintje te geven als ze Frits spotten. Hopelijk kan ik bij mijn volgende blogg schrijven dat hij terecht is.

Paula