En zo zitten we middenin het sneeuwscooterseizoen. Vanmorgen vroeg 6.30 uur namen we afscheid van een groep van 6, 2 echtparen en 2 kinderen. We hebben een gezellige week samen gehad en veel avonturen beleefd. Zo zagen ze al de eerste dag dat ze er waren, al zittend in de Lapse badtunna, het magische noorderlicht. Verder waren de temperaturen mild voor de tijd van het jaar en hebben we met zijn allen heerlijke scootertochten kunnen maken. Verder hebben een aantal van hen een spinningles gevolgd. Het was verder een bijzonder moment voor Kim, die op de dag van aankomst 18 jaar werd. We werden getrakteerd op een heerlijke taart.

Gisteren was de laatste sneeuwscooterdag en tijdens de tour hebben we halverwege genoten van warme chocomel met kanelbullar (Zweedse lekkernij). Deze hadden we genuttigd bij een collega, Sandsjögården. Dit is een grote campingplaats die wordt gerund door 2 jonge Zwitserse mensen. We werken in de winter met hen samen en verzorgen regelmatig dagtochten met de sneeuwscooter voor hun gasten. Tijdens onze stop werd ook volop geknuffeld met een van hun huskies, Manook geheten. Wat een schat.

En in de week van 22 tot 29 januari hadden we vrienden van vroeger uit Maasbracht op bezoek, onder wie mijn schoolvriendin Anita, met haar man Wil, de zus van Wil Marian en haar man Harald. Wat hebben we gelachen. Het was een heel bijzonder weerzien met oude vrienden en we hebben een fantastische week gehad. De volgende keer foto’s van die week. En natuurlijk was het bezoek van een goede collega Desiree en haar man Wim heel erg gezellig.

Bedankt allemaal voor jullie bezoek.

Zoals de trouwe lezer van mijn blog wel weet ben ik van 12 tot 18 januari in Nederland geweest. Ik heb voor de organisatie Gold of Lapland op de vakantiebeurs in Utrecht gestaan, samen met de Zweedse Karin en Monica. Naast het feit dat het een succesvolle beurs was voor Gold of Lapland was het vooral voor mij persoonlijk een weerzien met tal van vrienden en bekenden van vroeger. Elke dag kwamen er wel een of meerdere vrienden of bekenden van vroeger naar de stand van Gold of Lapland. Zo waren er mensen uit Maasbracht die vroeger veel contact hadden met mijn ouders in Maasbracht. Ook was er een goede vriendin van vroeger, Yvonne, en haar vriend Erik, aan de stand en een collega van een advocatenkantoor in Venlo waar ik gewerkt heb toen ik rond de 25 jaar was, dus dat is al een paar jaartjes geleden 🙂 En er waren collega’s van het werk van de gemeente Bladel. En natuurlijk onze trouwe visvriend Mannes! Bedankt dat jullie de moeite namen om me te bezoeken.

Elke keer was het weer bijzonder om te ervaren hoe je hersenen vliegensvlug werken op het moment dat er ineens mensen voor je neus staan, die je al zoveel jaren niet meer hebt gezien. En dat je dan na een paar seconden de gezichten herkent. Een goed geheugen in gezichten en namen is wel erg handig op zo’n moment. Gelukkig beschik ik over die gave, of toch niet helemaal?

Vorig jaar had ik op de vakantiebeurs diverse mensen gesproken die hun vakantie bij ons wilden doorbrengen. Onder hen ook 2 vrouwen, van wie een Annie heette, die aangaven in de loop van 2015 te zullen boeken voor een vakantie in februari 2016. Op een bepaald moment in 2015 kwam de boeking. Annie en Tonnie zouden in week 6 komen. Een  paar  weken geleden kreeg ik een mailtje waarin ze vroegen of ik ook dit jaar weer op de beurs zou staan, omdat ze dan een bezoek aan de stand van Gold of Lapland zouden brengen omdat ze nog een paar vraagjes hadden. Ze zouden op 14 januari naar de beurs komen. In de volste overtuiging dat het de 2 vrouwen waren, van wie ik de gezichten in mijn hoofd had, wachtte ik die dag geduldig op hun komst. Rond 11.00 uur kwam een echtpaar, man en vrouw, naar de stand en gelukkig dat ik hun gezichten, maar niet de namen, herkende van vorig jaar. Ze stelden zich voor als, ja hoor je raadt het al …… Annie en Tonnie. Ook toen was het weer verbazend om te ervaren hoe de hersenen op zo’n moment werken. Eerst verbaasd en een eerste neiging om te bulderlachen, maar dit direct onderdrukkend en beseffend dat dit naar hen toe niet netjes zou zijn. Je had mijn gezicht moeten zien. Ik heb er naderhand erg om moeten lachen. In elk geval zijn Tonnie en Annie heel lieve mensen die vandaag aankomen op Umeå airport. We doen ons uiterste best ook voor hen een onvergetelijk Laplandavontuur te organiseren. In de loop van de komende dagen zal ik hun het relaas wel vertellen.

Frans en ik beleven een heerlijke tijd hierboven in ons mooie Lapland. Ook al moeten we natuurlijk ook werken, we genieten, samen met onze schatten Bartje en Prinske, van elke minuut hierboven. We zijn dankbaar dat we onze gasten mogen laten meegenieten van al het mooie dat Zweeds Lapland te bieden heeft.

Lieve groet en tot een volgend blog

Paula

Vrijdag 22 januari 8.00 uur. Het sneeuwt heel lichtjes buiten en het is 15 graden, natuurlijk onder nul, maar omdat dat zo logisch is in deze tijd van het jaar, laten we hier in het dorp de min altijd weg. 2 Weken geleden en afgelopen week was het met temperaturen van rond de 35 erg koud. Gelukkig zijn de vooruitzichten voor komende week gunstig. Ook fijn voor onze 4 gasten die vanavond arriveren.

Op 15 januari begroetten we Vanessa hierboven in ons paradijsje en we hebben met zijn drietjes een super warme en fijne week gehad met allerlei uitstapjes op de sneeuwscooter en met de huskies, maar ook met rustige momenten, zoals het ongedwongen genieten van een koffietje bij de kachel in de woonkamer. Koning winter was ons goed gezind met genoeg sneeuw en acceptabele temperaturen. De eerste 2 dagen zijn we lekker gaan sneeuwscooteren. Vanes had het scooteren snel onder de knie en we hebben een aantal dagen heerlijk gezoefd door de Lapse bossen en over bevroren meren. Onderweg was er koffie met een grillworstje.

En natuurlijk werd er ook volop gespind in die week…. allereerst door onze katten Bartje en Prinske 🙂 maar ook door Vanes en mij op de spinningfietsen. Maar het leukste in die week waren de badtunna-avonden. Vanes en ik samen in de Lapse Jacuzzi, met een biertje en een wijntje erbij. We raakten niet uitverteld en enigszins gerimpeld stapten we rond middernacht uit het nog steeds warme water van de Jacuzzi. Om te voorkomen dat de temperatuur van het water te hoog opliep schepten we regelmatig met een grote schop sneeuw in het warme water van de Jacuzzi. Ook liet het noorderlicht zich de laatste avond van haar verblijf nog zien. Na die week viel het afscheid zwaar.

Ook met onze gasten Desiree en Wim hebben we een gezellige week gehad. Beiden waren collega’s in de tijd dat ik bij de gemeente Heerlen werkte en het was een warm weerzien. Veel verhalen van vroeger passeerden in die week de revue. Het sneeuwscooteren ging ook hen erg goed af. Samen met 2 Zweedse vrienden Annika en Anders en onze buren en vrienden Karin en Roland vierden we samen met Desiree en Wim oud op nieuw. Oudjaarsdag hadden we nog een bezoek gebracht aan Underjordkyrkan St Anna in Kristineberg. Het verhaal wil dat in 1946 in een mijn in Kristineberg plots een Christus gestalte van 2 meter hoog in een rots was uitgehouwen. Op diezelfde plaats is op een diepte van 90 meter een kerk gebouwd die je kunt bezoeken. Jammer dat Desiree op 1 januari ziek werd en de laatste 2 scooterdagen niet kon meemaken.  De laatste dagen heeft ze het met rendier- en elandenbouillon met rijst moeten doen en het sneeuwscooteravontuur was voor haar helaas te vroeg voorbij. Erg jammer. Dus nog maar een keer overdoen toch? Deesje en Wimmie…. Jullie zijn in elk geval van harte welkom.

Met Vanessa waren we zondag 27 januari naar een kunstenares in de buurt geweest. Lotta Holmgren maakt kunstwerken van drijfhout. Het was een heel bijzonder bezoek en we hebben genoten van de prachtige kunstwerken. Frans en ik hebben ons getrakteerd op een van haar mooiste en dierbaarste werken. Farfarsgårdens vackra gäst (de knappe gast van de boerderij van opa) prijkt nu in de woonkamer boven de haard. Het kunstwerk heeft een soort 3D effect.. Het lijkt net alsof de valk je volgt in het voorbij lopen. Zijn kop en ogen draaien met je mee. Erg fascinerend.

En afgelopen maandagavond is Frans me komen ophalen van Skellefteå luchthaven. De trouwe volgers van mijn facebooksite hebben gezien dat ik een hele week op de vakantiebeurs in Utrecht heb gestaan voor de organisatie Gold of Lapland. Samen met mijn Zweedse collega’s  Karin Fällman en Monica Holmgren trokken we een week eerder bepakt en bezakt met brochures, visitekaartjes, en presentatiemateriaal naar Amsterdam en van daaruit met de trein naar Utrecht. Voor die week hebben we onze intrek genomen in het luxe NH hotel. En wat hebben veel bekenden de stand bezocht! Of het nu collega’s van vroeger waren, of Mannes onze trouwe visvriend, of buren of vrienden van vroeger.  Elke keer was het wel heel bijzonder om elkaar na zo lange tijd weer te zien. Gelukkig heb ik een goed geheugen voor gezichten en namen en dus was het geen enkele keer dat ik ook maar een moment moest nadenken “Wie is dat nou ook al weer”. Naast collega’s van de gemeente Maasbracht, Heerlen, en zelfs een collega met wie ik op een advocatenkantoor heb gewerkt toen ik 18 jaar was, lieten ook veel vrienden van vroeger zich aan de stand van Gold of Lapland zien. Verder waren er vrienden en bekenden van mijn ouders uit Maasbracht, bijvoorbeeld van het voetbal of van het uitgaan. heel bijzonder was het weerzien met vrienden Danielle en Jan uit Limburg. Ze waren speciaal voor mij naar Utrecht gekomen en we hebben een erg gezellige avond gehad in de bar van NH hotel.

Het voelde in elk geval erg warm aan dat mensen de moeite namen ff voorbij te komen. Voor de regio Gold of Lapland was het een geslaagde week en we hebben onze netwerken met reisorganisaties en klanten verder kunnen versterken.

En dan staan we nu echt aan de start van een nieuw winterseizoen. Anita, een lieve vriendin van vroeger, haar man Wil, zijn zus en haar man Harald komen vanavond om 21.00 met het vliegtuig aan in Lycksele. Frans haalt hen op en ze blijven dan een week hierboven bij ons in Lapland.

Regelmatig vragen onze gasten: Wat is er nou zo leuk aan een bedrijfje in het toerisme? Is het niet erg belastend de hele week mensen in huis en hebben jullie dan nog wel privacy? En kost het niet veel energie?

Dat doet me denken aan een liedje dat ik vaak bij mijn spinninglessen gebruik. Het liedje Dirty Bit van de Black Eyed Peace. Het is een remix van een bekend liedje van Jennifer  Wanes en Bill Medley. I’ve had the time of my live and I never felt like this before. Zo voelen we ons zelf hierboven in Lapland, en dat gevoel willen we ook geven aan onze gasten en vrienden die ons hierboven bezoeken. The time of their live!

Paula