Het is winter in Lapland. Hoewel het op dit moment niet extreem koud is voor de tijd van het jaar, ligt er al een flink pak sneeuw en is het met temperaturen van rond het vriespunt overdag goed buiten vertoeven. Een paar weken geleden was het met -25 wel al flink koud, zeker voor november. Zondag zijn we met zijn tweetjes voor het eerst met de sneeuwscooter erop uit geweest. We hebben een route gemaakt in het schier oneindige moeras achter ons huis. Prachtig om buiten te zijn, zeker toen zo’n 10 meter voor de sneeuwscooters 2 elanden onze weg kruisten. Wat een majestueuze dieren 🙂 Volgende week dinsdag komt onze vriendin Vanessa uit Bladel en dan willen we er een aantal keren samen met de sneeuwscooter op uit. We verheugen ons erg op haar en hebben net als vorig jaar een leuk programmaatje in elkaar gedraaid. Het motto is vooral lekker relaxen, buiten zijn, benen omhoog, en afschakelen.

November was de maand van klussen en vooral ook uitrusten. We hebben immers nog vakantie tot 16 januari 2017. Dan komen de eerste sneeuwscootergasten van het winterseizoen. Wat het klussen betreft is er altijd van alles te doen in en rondom onze accommodaties. Dit jaar hebben we de kelderrraampjes vervangen in Tores’. De oude zaten er al in vanaf 1959, toen is het huis gebouwd, en waren nodig aan vervanging toe. Het ziet er nu weer netjes uit. Als hoofd van de afdeling onderhoud 🙂 heb ik de raampjes in de grondverf gezet en in de zomer volgend jaar krijgen ze een mooie kleur, rood of blauw, dat moeten we nog ff bekijken. Het sneeuwscooterseizoen 2017 staat voor de deur en dus is het ook de tijd van het zgn. trampa. Dit wil zeggen dat we de sneeuwscooterpaden moeten maken over de bevroren meren en rivieren en door de bossen. Onze vriend en buurman Per helpt ons hierbij. Inmiddels weet Frans ook al goed waar je veilig de oversteek kunt maken, maar het geeft een veilig gevoel als Per, die hier geboren en getogen is, hem daarbij vergezelt. Altijd gezellig als Per ff binnenloopt. Bart en Prins zijn allebei zgn. husse-katten, wat zoveel wil zeggen dat ze allebei gek zijn op mannen. Als de liefde vooral naar een vrouw gaat worden ze matte-katten genoemd.

De laatste periode zie je op de sociale media en op TV steeds vaker films en documentaires die een beangstigend maar realistisch beeld schilderen van de wereld anno nu en een doemscenario schetsen naar de toekomst. Zoals het pleidooi van Jan Terlouw bij De Wereld Draait Door. Of de beangstigende tekenfilms op facebook over de wijze waarop we omgaan met dieren in de bio-industrie. Gisterenavond hebben Frans en ik naar de film Inferno gekeken met o.a. Tom Hanks. In deze film wordt met name ingezoomd op de enorme toename in bevolkingsaantallen. Als oplossing voor het wereldwijde probleem wordt in die film geopperd dat de helft van de bevolking zou moeten worden uitgeroeid met het pestvirus. Wat de oplossing ook is, er zal in elk geval iets (moeten)gebeuren. Al deze dingen zetten je nog meer aan het denken. Het is ook zo dubbel. Aan de ene kant maakt de mensheid een zooitje van alles.  Aan de andere kant zijn we tot zoveel moois in staat. Qua gebouwen, uitvindingen, naastenliefde voor mens en dier, muziek, theater enz enz. Je vraagt je af wat je zelf meer kunt doen dan je steentje bijdragen. Is het genoeg?

Verder ben ik de afgelopen weken veel bezig met het lezen van publicaties etc. op google over afvallen via gezond eten en trainingsprogramma’s. Een jonge vrouw uit het dorp van 20 jaar heeft me namelijk gevraagd haar te helpen in een proces om af te vallen, flink af te vallen. Ik help haar met eet-adviezen en met een individueel trainings-programma. We trainen elke week 4 x, waarbij we cardio training doen en hoge vetverbranding interval training. Verder hebben we afgesproken elke week de afgelopen week door te evalueren. We zijn nu een week samen bezig en tot nu toe is ze 4 kg kwijt. Het doel is dat ze op 1 mei 2017 30 kg lichter is. Ik hoop dat ze net zo fanatiek blijft als ik 🙂

Op 27 december komen Jan en Daniëlle, vrienden uit de tijd dat we in Midden-Limburg woonden. We vieren hier samen oud op nieuw en ook daarop verheugen we ons super!

In januari ga ik weer naar de vakantiebeurs in Utrecht. Dit jaar sta ik er voor ons eigen bedrijfje Laplandtime. Er komen weer veel vrienden en bekenden op bezoek. Heel erg leuk en ook weer een moment om je op te verheugen in het leven.

En zo moet je in het leven een balans zien te vinden. Je kunt en mag je ogen niet sluiten voor de ellende en problemen in de wereld, maar het is ook belangrijk te genieten van al het mooie dat het leven te bieden heeft. Sjefke Dieteren zong erover “Geneet van ut leave zolang es ze kins. Maak spas en plezeer. Doe leavs toch mer ins. Want straks es ut te laat is, den hubs se spiet dervan. Geneet dus van het leave zolang es ut nog kan”. (*)

En met die woorden sluit ik dit blog af. We wensen iedereen hele fijne feestdagen en eine gooje roetsj (*) in het nieuwe jaar. Het ga jullie goed!

Paula

*Voor de niet Limburgse lezers van mijn blog: zie google translate 🙂

Het is vrijdagmiddag 11 november. November is de donkere tijd van het jaar, ook omdat er nog geen dik pak reflecterende sneeuw ligt. In de ochtend wordt het rond half 9 licht, waarna het om 15.00 uur al weer pikkedonker is. Het is helemaal geen probleem dat er op dit moment nog geen echt dik pak sneeuw ligt. Eerst moet het ijs op de meren en rivieren flink aangroeien en dat gaat moeilijker als er een dikke laag isolerende sneeuw op ligt.
Vandaag is de sterfdag van mijn lieve moedertje, die 9 jaar geleden van ons heenging. Het is vandaag ook het begin van het carnavalsfeest. De dag voelt altijd een beetje dubbel. Zo meteen kijken we op L1 TV naar het inluiden van het carnaval op het Vrijthof in Maastricht. Als ik dan Beppie Kraft “Hej speulde akkordeon”  hoor zingen, bekruipt me toch altijd een gevoel van heimwee naar mijn geboorteland Limburg. Maar eerlijk is eerlijk, dat is eigenlijk ook de enige keer dat ik met weemoed terugdenk aan ons vorige leven. Ok, op de reclame van de Dobben kroketten na dan.
Als surrogaat voor carnaval hebben we hier in ons dorpje het Halloween feest. Elk jaar dossen we ons uit al naar gelang het thema van de avond. Dit jaar de Olympische Spelen. Frans en ik hadden ons verkleed als zombiegolfspeler en dat was wel in de smaak gevallen bij de localen: Ze beloonden ons met de eerste prijs! Het was een gezellige avond met de nodige biertjes en met live muziek van een groep uit een buurtdorp, Octagon, een gezelschap van 7 personen, die vooral muziek uit de jaren 60 en 70 speelt. Erg gezellig.

De afgelopen week hebben we hard gewerkt aan een filmpje over het sneeuwscooteren. Aan de hand van video’s en opnames van afgelopen jaar hebben we een mooie impressie gemaakt van het sneeuwscooteravontuur bij Laplandtime in het Hoge Noorden. Het filmpje staat al op onze site www.sneeuwscootertocht.nl en we zijn er trots op. Al weet ik wel hoe goed Frans is met de computer, elke keer blijf ik me erover verbazen hoe hij de techniek van de website en alles daaromheen beheerst, en met welk engelengeduld hij dagenlang eraan werkt om alles perfect te krijgen. Ik zou dat nooit kunnen. Op de eerste plaats, omdat ik absoluut geen aanleg heb voor techniek, maar vooral…… ja daar komt ie….. Omdat ik er geen geduld voor heb. Zo dat is er weer uit. En ik zie bij vele lezers van dit blog een glimlach rondom hun mond. Tja, that`s me!

Vanaf medio oktober ben ik ook weer gestart met de spinning- en yoga pilates lessen. De interesse is erg groot. Voor het spinnen heb ik nu een groep van 23 personen, die zich gemiddeld 1 tot 2 keer per week het licht uit de ogen fietsen. Gemiddeld zit ik 6 keer per week op de spinningfiets. Bij de yoga pilates op de zondagavond 18.30 uur heb ik een vast groepje van 8 vrouwen. Ik vind het erg leuk om op deze wijze iets voor het dorp en de mensen terug te kunnen doen en de mensen zijn blij, dat ze, in de donkere wintermaanden, iets omhanden hebben. Verder kunnen ze dicht bij huis werken aan hun conditie en heeft het elkaar ontmoeten in de donkere maanden ook een sociale functie. Last, but not least, zo kan ik zelf in een gezellige groep dicht bij huis mijn hobby sporten blijven uitoefenen in het Hoge Noorden.

Oktober en november zijn ook de maanden van de vergaderingen van de vele toeristen- en visorganisaties hier in het Hoge Noorden. Veel organisaties houden dan hun bestuursvergaderingen. Op 12 oktober was mijn eerste vergadering als bestuurslid van Gold of Lapland. De manager van de organisatie, Karin Fällman, was aanwezig en ze heeft een toelichting gegeven op een organisatieontwikkelingstraject dat ze binnen haar club doorvoert. Leuk om te ervaren hoe het is als je nu aan de andere kant van de tafel zit. Op 26 oktober hadden we een zgn. Kompetensdag van Gold of Lapland. Al de bedrijven die meedoen in het project Nederland waren aanwezig en we hebben die dag onderzocht op welke manier we eventueel zouden kunnen samenwerken. Ik formuleer het met opzet zo omdat we nu al een aantal keren over samenwerking hebben gepraat. Dit is typisch Laps, het is moeilijk voor mensen om van praten naar doen te komen. Ons bedrijfje Laplandtime werd als voorbeeld genoemd. In januari a.s. staan Karin, Monica en ik ook weer op de vakantiebeurs in Utrecht voor Gold of Lapland en wel van 11 tot en met 15 januari. Meer informatie binnenkort op de facebooksite.

Heerlijk! Het sneeuwscooterseizoen 2017 staat voor de deur. Het seizoen 2017 is op een weekje na helemaal volgeboekt en ook voor 2018 hebben we al een aantal boekingen opstaan. Het loopt als een tierelier en we zijn erg blij dat er zoveel interesse is voor een winteravontuur bij Laplandtime.

Maar eerst hebben we december nog en december staat in het teken van Beste Vrienden. Op 13 december a.s. komt Vanessa. Ze blijft tot 19 december en ik hoop dat er genoeg sneeuw ligt en we, net als vorig jaar, heerlijk kunnen sneeuwscooteren. We hebben een paar leuke uitstapjes gepland en ik weet zeker dat we weer een onvergetelijke week met elkaar beleven.

Op 27 december daarna komen Jan en Danielle, onze eerste wintergasten überhaupt. We vieren samen oud op nieuw hierboven in het Hoge Noorden. Hopelijk worden we getrakteerd op het Noorderlicht.

We voelen ons gezegend en zijn dankbaar dat we onze droom mogen leven op de wijze waarop we het voor ogen hadden. Elke dag voelen we ons zondagskinderen, ook op vrijdag 11 november, de dag met een lach en een traan.

Tot een volgend blog!

Paula