Het is alweer 25 april en het sneeuwscooterseizoen ligt inmiddels al weer een week achter ons. Vorige week zijn de 2 laatste gasten, 2 jonge Brabantse mannen, met de auto vanuit de luchthaven in Stockholm gearriveerd. Ze bleven 4 dagen waarin ze 2 dagen zijn gaan snowboarden in Sorsele, 1 dag met de huskies, en 1 dag zijn gaan sneeuwscooteren. En ze hadden super geluk met het weer en de omstandigheden. Hoewel het kwik overdag al flink boven nul steeg, was het in de nacht steeds koud tot behoorlijk koud, tussen de -5 en -10 graden en dat maakte dat zowel de skipiste als het sneeuwscooterpad perfect waren. Neem daarbij nog dagen die zonovergoten waren en je mag wel spreken van heerlijk wintersportweer! Ze hebben echt genoten en dat is ze ook gegund.

Daarvóór mochten we Stef van Heteren van hotel Hedenstuga Van Heteren in Midden-Zweden met zijn vriendin Kajsa hier voor 2 dagen begroeten. Stef en ik staan nu al 3 jaar achter elkaar samen op de vakantiebeurs in Utrecht in dezelfde stand van Visit Sweden. Ik onder de vlag van Gold of Lapland en Stef met zijn eigen hotel Hedenstuga. We hebben 2 dagen met zijn vieren gesneeuwscooterd en het was erg gezellig. Ter afsluiting hebben we samen geluncht in Umeå en daarna gingen ze met de trein huiswaarts.

Sinds mijn laatste blog hebben we weer heel wat gasten mogen verwelkomen hier in het Hoge Noorden. Zo was er allereerst een groep van 4 vrienden, een echtpaar – Ine en Cris – en 2 vriendinnen Ans en Yolanda. Ine en Cris voelden zich direct thuis op de sneeuwscooter maar Ans en Yolande moesten erg wennen aan de onbekende grote scooters en besloten na de eerste dag de voorkeur te geven aan het reizen bij Frans en mij achterop de scooters. Ans en Ine hadden een gezamenlijke hartstochtelijke hobby, nl. fotografie. Ze hoopten zo in de week het magische Noorderlicht te mogen aanschouwen. We waren heel erg blij dat het de laatste avond raak was. Ze hebben prachtige foto’s kunnen maken en dat was de kers op hun Laplandavontuur.  Daarna kwam Piet met zijn 2 zoons en 1 schoonzoon. Piet van onze leeftijd en de 3 mannen rond 25 jaar. Ze waren bedreven met de sneeuwscooter en voor Frans was het wel aanpoten. Elke keer dat hij dacht dat hij de groep wel ff was losgereden zaten ze toch vlak op de bumper van zijn scooter. Daarna kwam vader Rob met zijn 3 zoons, allen Rotterdammers. We hebben erg moeten lachen met dit gezelschap,  die een erg nauwe band met elkaar hadden.

En toen was het eindelijk tijd voor de Zunkes, de zonnetjes. Zo noemden ze zichtzelf. Ellie was met haar vriendin Lillian naar Lapland gekomen. Heel erg jammer dat de derde persoon, hun vriendin Anny, niet mee kon komen. Een tragisch ongeluk rondom de jaarwisseling maakte dat Anny de reis naar het Hoge Noorden niet kon maken. Maar misschien een andere keer. Ellie is de eigenares van Café het Wiel in mijn geboorteplaats Maasbracht. Zowel mijn ouders als ik zelf met mijn grote vriendenclub van die tijd hebben heeeeeel wat uurtjes in het kleine Café aan de haven van Huub – helaas al jaren geleden overleden – en Ellie doorgebracht, meestal tot in de late uurtjes. Vooral de carnavalstijd waren we vaste gast. We hebben heel veel plezier gehad. Zo was het heel normaal dat we tijdens een polonaise door het café de deur van de privé-ijskast in het woongedeelte waar we met de hele sliert regelmatig voorbij kwamen, plunderden. Een keer hebben we zelfs carnavalszondag al de haringen die bestemd waren voor het hearing schelle op de woensdag na carnaval, omhoog gehaald, luid zingend met de woorden “En bij Hubke in de kelder ligt nog vis, en bij Hubke in de kelder ligt de vis, en bij Hubke in de kelder bij Hubke in de kelder bij Hubke in de kelder ligt nog vis”. Een keer maakten we het wel heel bont, toen we de stoffen vloertegels in het café eruit wilden halen. Ik kan me nog goed herinneren, dat dit voor Huub en Ellie een brug te ver was en gelijk hadden ze. Lief als we waren werd er altijd goed geluisterd naar het kasteleinsechtpaar en zochten we een andere bezigheid voor die avond bijvoorbeeld het versieren van het café met WC-papier, ook leuk. Ik hoor jullie denken: “Maar hoe kwam Ellie, met haar 70 jaar  toch ook niet meer de jongste, hier in het Hoge Noorden verzeild Nota Bene voor een sneeuwscootervakantie?” Toen Ellie 70 jaar werd heeft ze een groot feest gehouden voor alle cafégasten en toen hebben alle mensen geld bij elkaar gelegd voor een vakantie voor Ellie, zodat ze ook een keertje aan haar zelf denkt. Iedereen die dacht dat Ellie zich zou laten verwennen tijdens een luxe cruis had het mis, want Ellie gaf direct al aan dat ze naar Frans en Paula naar Lapland wilde. Hoe leuk is dat?

De eerste dag werd er met de sneeuwscooter geoefend op de oefenweide en dat ging prima. De andere dagen koos Ellie ervoor om achterop bij mij te sneeuwscooteren en heeft ze op die manier fijn kunnen genieten van de prachtige Laplandse natuur, rust en wildernis. Haar vriendin Lillian vond het leuk om zelf te rijden. We zijn dus de hele week met zijn viertjes op pad geweest. Erg gezellig!

Ellie en ik hebben veel verhalen van vroeger opgehaald en even waande ik me weer terug in de tijd, zittend aan de bar met een pintje daar in Cafe het Wiel aan de haven in Maasbracht samen met mijn vriendin van toen Ruda. Bedankt Zunkes dat jullie er waren.

2 Weken geleden was het Paasfeest. Hier wordt dat toch op een iets andere wijze gevierd als in Nederland. In Lapland heb je de påskkäring (uit te spreken als pooskschjering) een soort paasheks. Al zittend op een bezemsteel, vliegen alle paasheksen naar Blåkulla (blookulla) een denkbeeldig dorpje, en onderweg gebeuren er allerlei hillarische ongelukken met de heksjes. Meestal vliegen ze tegen een paal of een boom of landen gewoon in de sneeuw, waarbij je alleen nog hun achterste, 2 benen, en de bezemsteel uit de sneeuw ziet steken. De mensen in de dorpen verkleden dan een pop als paasheks en je ziet ze overal tegen bomen of palen hangen. Maar Frans en ik hadden iets anders bedacht. Onze paasheks was onder een sneeuwscooter gekomen. Omdat dit toch weer heel iets anders was dan normaal, vond de buurvrouw Karin die wel erg lachwekkend. En zeg nou zelf, toch leuk bedacht of niet soms?

Afgelopen zaterdag ben ik gekozen tot bestuurslid in het bestuur van Västerbottens Läns Hembygdsforbund, een soort provinciale koepel voor gemeenschapshuizen in onze provincie. Ze hadden me gevraagd omdat, zoals de mevrouw van de kiescommissie het noemde,  de vereniging een vitamine-injectie kon gebruiken. En zaterdag begreep ik wat ze bedoelde. Met alle respect, maar ik moest denken aan de film 50 Shades of Grey, allemaal mensen van rond de 70/75 jaar. Achter me zat zelfs een bejaarde mevrouw die haar breiwerkje had meegenomen. Beetje vreemd, maar eigenlijk ook wel gezellig. Met mijn 57 jaar was ik de jongste in het gezelschap.

 Voordat we echt van onze vakantie kunnen gaan genieten heb ik eerst nog een bestuursvergadering van Gold of Lapland, a.s. donderdag. De statuten van de vereniging moeten aangepast worden en die klus heb ik op me genomen. A.s. donderdag licht ik mijn voorstel toe en dan gaat het voorstel naar de jaarvergadering op 17 mei a.s.

Nadat we vanaf half december onze wintergasten in de watten hebben gelegd, is het nu tijd voor onszelf. A.s. vrijdag maken we met onze camper een rondje van 2 weken Zweden en Noorwegen. Natuurlijk gaan onze 2 schatten, Bartje en Prins, mee. Hopelijk hebben we goed weer, zodat we ook kunnen wandelen en fietsen.

We bedanken al onze wintergasten voor hun bezoek aan Laplandtime en de gezellige fijne tijd die we in het Hoge Noorden hebben gehad. We zijn dankbaar dat alles goed is gegaan, we veel mensen tijdens hun verblijf hier een stukje gelukkiger hebben mogen maken, en last but not least dat iedereen weer veilig en wel de terugreis naar Nederland en België heeft gemaakt.

Na gedane arbeid is het goed rusten. Tegelijkertijd verheugen we ons ook alweer op de eerste visgasten die 25 mei a.s. komen.

Vi ses! (we zien elkaar snel)

Paula

Zaterdagmorgen 18 maart 5.00 uur. Vanmorgen om half 5 was het al licht en de dagen worden nu echt snel langer, wel zo’n 8 minuten per dag. Op naar 19 juni, midzomer, de langste dag van het jaar. Gisterennacht heeft het lekker gesneeuwd en de steeds hoger klimmende zon maakt dat het overdag heerlijk buiten vertoeven is. Lekker aangenaam. De vorst in de nacht zorgt ervoor dat de scooterpaden perfect zijn voor heerlijke scootertochten over de Laplandse bevroren meren en door sprookjesachtige bossen. Dus wij zijn content! Afgelopen weken hebben we weer veel leuke gasten hierboven mogen ontmoeten. Zo was er natuurlijk allereerst de groep uit Bladel, onze laatste woonplaats en mijn laatste werkadres bij de gemeente aldaar. Raadslid Marcel met zijn vrouw, haar broer en zijn vrouw waren onze gasten. We hebben met dit lieve viertal een gezellige week gehad met, laat ik het kort houden, zeer veel interessante gesprekken, dus niet over de politiek  Leuk dat je mensen met wie je gewerkt hebt ook eens in andere gedaante en setting mag ontmoeten. Zonder er verder over uit te wijden kan ik wel zeggen dat dit zeeeeeer verrassend en mooi was! En gelijktijdig kunnen mensen met de “Iron Lady” , zoals ik bij de gemeente Bladel werd genoemd, ook eens in haar natuurlijke omgeving kennis maken. Een doodgewone gekke vrouw op leeftijd met een scooterpak op een rode sneeuwscooter. Hoe leuk kan dat zijn? Na de groep Bladel, zoals we het viertal noemden, kwamen de Rotterdammers Erika en Piet. Ook 2 lieverds met het hart op de tong. Geen ge-ouwehoer, maar gewoon zeggen waar het op staat. Wel zo gemakkelijk. Ik mag dat wel, zoveel simpeler dan maar raden wat er in mensen omgaat. What you see is what you get. Het wees zich al snel uit dat Erika haar mannetje wel stond op de sneeuwscooter en een keer hebben Erika en ik, onbewust overigens, Frans en “Ome Pietje”, op grote afstand achter ons gelaten, diep in de Laplandse wildernis. We hebben er achteraf erg om moeten lachen. Het afscheid was warm en ik heb zo’n vermoeden dat we elkaar nog wel een keer terug zien hier in het Hoge Noorden. Ook Albert en Bert waren in die week onze gasten. Daarna was het de beurt aan vader De Bruijn, van onze leeftijd, dus ook nog fris en fruitig , zijn 2 zoons en schoonzoon, alle 3 rond de 25. Frans heeft met deze groep 3 dagen lange tochten gemaakt van rond de 120 km. per dag. Afgelopen woensdag hebben we vader en jeugd naar de luchthaven Umeå gebracht en pas gisteren, vrijdag dus, heeft Frans de nieuwe groep opgehaald. Donderdag was dus een vrije dag. Jammer genoeg hebben we niet datgene kunnen doen wat we ons voorgenomen hadden. Een dagje lekker genieten in de sauna, en misschien wel een sneeuwscootertocht met zijn tweetjes maken, op zoek naar chaga, de magische wonderpaddestoel. Voor geinteresseerden kijk maar eens op www.chagazwam.nl.  Woensdagavond kreeg ik opeens koorts en donderdag heb ik de hele dag op de bank gelegen. Gelukkig ben ik nu weer boven Jan. Zoals gezegd, we hebben nu weer 4 nieuwe gasten. Een man en 3 vrouwen. “Wat een geluksvogel” hoor ik jullie al zeggen. Maar ook Chris heeft maar één vrouw Ine, en de 2 andere vrouwen zijn vriendinnen. Ik ben benieuwd hoe ze het doen op de sneeuwscooter. Zo meteen na het eerste ontbijt eerst de scooterpakken, -schoenen en -helmen passen en dan op naar de oefenwei voor de eerste les!  Succes allemaal!

Veel mensen die naar het Hoge Noorden komen hebben als grote wens om het Aurora Borealis, het Noorderlicht, te zien. Het lijkt me daarom leuk om in dit blog iets meer over dit magische natuurverschijnsel te verlellen. Het Noorderlicht, ook wel poollicht genoemd, is een lichtverschijnsel in de aardatmosfeer dat bij duisternis kan worden waargenomen. Men ziet het vooral op hoge geografische breedtes en dat betekent dat het verschijnsel vooral ’s winters zichtbaar is. Als het poollicht zich voordoet zien we vaak een lichte gloed of is het licht zichtbaar als bewegende bogen, stralenbundels of gordijnen van licht en heel zelden is het zelfs vlammend. Soms staat aan de noordelijke horizon een boog waaruit de lichtstralen als zoeklichten omhoog schieten.

Het poollicht wordt veroorzaakt door zonnewinden. Deze zonnewind is vooral sterk bij uitbarstingen op de zon, waarbij grote hoeveelheden geladen deeltjes het heelal ingeslingerd worden. Dan wordt het poollicht ook beter zichtbaar tot extreem veel sterker. Soms kan het dan ook in Nederland en Vlaanderen goed zichtbaar zijn. Het aardmagische veld zorgt ervoor dat de deeltjesstroom in de omgeving van de aarde wordt afgebogen en in de buurt van de Noord- en Zuidpool met verhoogde snelheid de atmosfeer binnendringt. De van de zon afkomstige deeltjes bevatten veel energie, die in de bovenste kilometers van de atmosfeer door botsingen wordt overgedragen op zuurstof- en stikstofatomen. Die energie komt uiteindelijk weer vrij en wordt op 80 tot 1000 kilometer hoogte uitgestraald in de vorm van het kleurrijke poollicht. Dit laatste werd in 1957 ontdekt, tijdens het Internationaal Geofysisch Jaar.

Voordat de wetenschap met de verklaring voor het ontstaan van het poollicht kwam, waren er meerdere verklaringen voor het poollicht te vinden in de folklore en mythologieën van verschillende culturen. Het beeld op leven en dood, het verband met de geestenwereld en de strijd tussen bovennatuurlijke krachten in de hemel, zijn hiervan een voorbeeld.  Men denkt ook dat het verschijnsel voor veel mensen angstaanjagend was. In de middeleeuwen zagen sommige Europeanen de roodgloeiende aurora als een voorteken van onheil, oorlog en bloedvergieten. Er zijn ook nog andere gedachtegangen. Andere Scandinaviërs vroegen zich af of het een weerspiegeling van de zee of zelfs van een school haringen was. De Cree-indianen geloofden dat wie stierf, in een dansende geest – de geest van de aurora – belandt. Zij hebben de aurora’s altijd als heilig beschouwd. Ook de folklore en mythologie van volkeren, zoals de Inuitmythologie en de Nieuw-Zeelandse Maori’s staat vol van verwijzingen naar de aurora’s, of “het branden van de hemel”. Heden ten dage komen veel Chinezen en Japanners naar het Hoge Noorden. De mythe gaat, dat als men de liefde bedrijft onder het Noorderlicht, men een gezond kind ter wereld brengt.

Een deel van de informatie hierboven heb ik van wikipedia gehaald. Maar natuurlijk spreken we uit eigen ervaring. Alle foto’s die je hierboven ziet heeft Frans zelf gemaakt, achter ons huis of in de straat waar we wonen. Frans en ik zijn al heel vaak getuige geweest van een prachtige Aurora Borealis. Elke keer weer anders in zijn verschijningsvorm. Vooral in 2015 en 2016 liet het zich vaak zien. Elke keer is het weer genieten geblazen om met zijn tweetjes buiten te staan, in de kou met de knisperende sneeuw onder de voeten, als een klein kind naar boven starend en je elke keer weer laten betoveren door het moment. Terug naar onze huidige gasten. Zij zijn bij uitstek geinteresseerd in het Noorderlicht en hebben professionele apparatuur in de aanslag staan in de hoop het deze week te mogen fotograferen. Hopelijk is het hun gegeven! Veel succes.

Met Frans en mij gaat het erg goed. Net als Bartje en Prinske, altijd bij elkaar, alles delend, vrienden voor het leven, hopend dat dit heerlijke leventje voor altijd mag duren.

Veel groetjes van ons uit Lapland en tot een volgend blog

Paula