Het is donderdagmorgen 23 augustus. Wat vliegt de tijd! Het begin van het visseizoen lijkt gevoelsmatig eerst een paar weken geleden, maar het is echt al 3 maanden geleden dat Floriaan en Miranda, onze vaste snoekvissers, op de stoep stonden! Nu wordt het elke dag 10 minuten eerder donker en s-nachts kan het al behoorlijk koud zijn. Vannacht was het 1 graad en het zal niet lang meer duren of het kwik duikt onder het nulpunt. De bloemen in de tuin staan er nu nog mooi bij, maar nog maar even of de bloempotten en -bakken gaan weer voor een jaar de zolder op. Elisa herinnerde mij er onlangs aan dat het weer tijd was voor een nieuw Paula’s blog. Bedankt Elisa, en leuk dat het blog zo trouw gevolgd wordt. Dit terwijl ik naar mijn eigen gevoel toch regelmatig dezelfde dingen schrijf. Namelijk over vissers en hun vissen. Want dat is waar op dit moment vrijwel alles om draait. Deze week hebben we 3 gezellige Zwitsers op bezoek. Het zijn 3 vrienden die de hele wereld overreizen op zoek naar hun droomvis. Ze houden alle drie wel van een biertje en humor, dus er wordt veel afgelachen. Bij hen heeft zich de jonge Duitser Richard gevoegd. Hij was hier vorige week met zijn gezin, vrouw en 2 zoons. Deze week heeft hij als visweek eraan vastgeplakt.

Morgen, vrijdag, haalt Frans 4 Belgische gasten op van de luchthaven Umeå. We noemen ze de groep Guido, omdat ze voorgaande jaren steevast, maar wel in wisselende samenstelling, met hun leider Guido bij ons te gast waren. Hiernaast een foto van de groep Guido vorig jaar. Dit jaar is Guido er niet bij, dus nu noemen we ze De groep Guido zonder Guido 🙂  Overigens ook de broer van Guido, Johan,is er normaal altijd bij, maar ook dit jaar niet. Ze waren dit jaar samen vissen in Noorwegen. Hopelijk zijn ze volgend jaar weer van de partij.

De laatste weken hadden we veel Duitse gasten op bezoek, dus we hebben ons Duits weer goed op kunnen halen. Zo was onze vaste Duitse visvriend Asley op bezoek en de week erna kwamen 2 andere Duitse vrienden Günther en Hans. Ook is nog een gezin hier geweest. Robert was al 2 keer eerder onze gast, en dit jaar had hij vrouw en 2 dochters meegelokt naar Lapland. Zij hadden Tores gehuurd en hebben ook de hele week zelf gekookt. Dat voelde ff als een week vakantie voor ons. Wel lekker. Ze hebben een aantal uitstapjes gemaakt, o.a. naar de dierentuin in Lycksele waar alle dieren van het Noorden van dichtbij te bewonderen zijn. Verder zijn ze een aantal keren gaan vissen. Het was in de week dat zij er waren heel warm weer, dus de meiden hebben zich aan het water goed geamuseerd.

Nog 3 weken en dan zit het visseizoen erop. Zoals gezegd komt vanaf vrijdag de groep Guido. Daarna eindelijk het weerzien met onze vaste visvrienden Vincent en Mannes. Dit jaar voegen onze Belgische visvrienden Jens en Frank zich bij hen. En last bij not least, erg leuk om de vriendin van Mannes Elisa weer hierboven te mogen begroeten. Ook zij heeft inmiddels het Lapland-virus flink te pakken en denkt er niet over zich te laten vaccineren 🙂  Ze gaan die week zalmvissen en we hopen dat ze een paar mooie exemplaren aan de haak slaan. Vincent en Mannes vissen vanuit de boot met Frans en Jens en Frank proberen met de tweehandige hengel vanaf de oever een zalm te landen. De prognoses voor het zalmvissen zijn zeer goed. Spannend dus!

De laatste week van het visseizoen is dan voor de Duitsers Kurt en Asley. Asley komt dan voor de tweede keer dit jaar en gaat op pad met de eigen auto. Kurt, 65 jaar en minder goed ter been, gaat met Frans vanuit de boot zalm vissen.

We hopen dat ook de laatste weken van het visseizoen goed verlopen en dat er plenty vis wordt gevangen. Ik zal in elk geval weer mijn stinkende best doen om elke avond een heerlijke Zweedse maaltijd op tafel te toveren, natuurlijk zoals altijd gevolgd voor een van Paula`s lekkere nagerechten. Wie had gedacht dat ik mensen ooit blij zou kunnen maken met mijn kookkunsten 🙂 Nou, ik niet in elk geval.

Dan hebben we ff rust totdat 21 december de eerste wintergasten arriveren. Frans en ik zijn druk met de voorbereiding van onze campervakantie. Onze reis start met een rondreis Finland, waar we toch nu toe nog nooit geweest zijn. In Naantali nemen we op 1 oktober de boot naar Åland, een eilandengroep voor Stockholm, waarna we via Zweden en Duitsland naar Nederland rijden. Zoals de trouwe bloglezer weet vieren we in oktober het 25 jarig en 60 jarig huwelijksfeest respectievelijk van de broer en de ouders van Frans. Verder staat de reis natuurlijk weer in het teken van weerzien met familie en vrienden. 19 Oktober begint onze terugreis naar Zweden. Rond 21 oktober moeten we weer thuis zijn omdat de eerste sneeuw niet lang op zich zal laten wachten. We zijn dus ongeveer een maand onderweg. Hopen dat onze 2 schatten Bartje en Prins het net zo leuk gaan vinden als wij. In mijn volgend blog zal ik jullie vertellen over onze vakantie.

Tot een volgend blog. Blijf gezond en blij. De tijd gaat snel…gebruik haar wel 🙂

Paula

Dinsdagmorgen 4.30 uur. Midzomer in Lapland. De zon scheen al vanaf 2.00 uur vanmorgen in onze slaapkamer en de vogeltjes hebben de hele nacht gefloten alsof het midden op de dag is. Ik heb tot nu liggen draaien en besloten om dan maar vroeg op te staan. Gisteren was, net als in Nederland trouwens, een erg warme dag. Het kwik raakte de 31 graden aan en, omdat we de hele dag de deuren dicht hebben gehad, was het binnen met 24 graden uit te houden. ’s Nachts koelt het hier heerlijk af tot een graad of 12, dus nu staan de deuren lekker open en waait het ff goed door. Bart en Prins genieten ook van de verkoeling, want ze zitten met zijn tweetjes voor de open deur, natuurlijk beschermd met muggennet, niet de katten wel te verstaan, maar de deur 🙂

Vandaag staat een rit naar Skellefteå op het programma waar we wat boodschappen gaan doen. 200 km enkele reis, dus we zijn de hele dag op pad.

Vorig jaar was een groep van 4 Belgische vliegvissers uit Antwerpen bij ons te  gast en dit jaar hadden ze weer geboekt. Danny, Marc, Tony en Tom. Men zegt wel eens dat Antwerpers een bijzonder slag mensen zijn en dat zijn ze ook. Wat een leuke groep bij elkaar 🙂 Tijdens hun verblijf hier hebben de Belgen 2 keer moeten voetballen en beide keren werd gewonnen. Dat maakte de sfeer extra leuk! Frans en ik hebben zelf overigens ook wel naar het voetbal gekeken, hoewel het natuurlijk anders is als je eigen land niet meedoet. Daarna was het de beurt aan Peter en Eric, respectievelijk uit Monnikendam en Volendam. Ze zouden oorspronkelijk met zijn drietjes komen, maar de derde man Rudy kon helaas door ziekte niet mee komen 🙁  Toch hebben de beide heren kunnen afschakelen. We hebben genoten van de verhalen van Eric, die in een typisch Volendams dialect o.a. vertelde over een popgroep, waar hij jaren deel van uitmaakte. Die popgroep heette het stikkend lampje, hoe verzin je het. Het voert te ver om in dit blog verder uitleg te geven over de herkomst van die naam.

Gisteren hebben we afscheid genomen van onze vaste visvriend Mario, die dit jaar al voor de zesde keer op rij onze gast was. Dit jaar vormde hij met de Duitsers Klaus en Peter een gezellig groepje. Klaus, die zichzelf Forellenklaus noemt, is een fanatieke 60 jarige vliegvisser, die wel van een grapje houdt. Als we ’s avonds gingen eten begonnen we op zijn initiatief steeds met een liedje. We hielden elkaar vast en zongen dan “Piep piep piep, wir haben uns alle lieb, guten Apetit”. Mario kreeg van Klaus dit jaar de naam “Äschen-Mario”, vrij vertaald vlagzalm-Mario.  Verder maakte de Zwitser Ueli, 74 jaar, en de jonge Duitser Markus voor een week deel uit van het groepje. Vrijdag jl. heb ik hen naar de luchthaven Umeå gebracht vanwaar ze de thuisreis maakten.

We hebben nu ff 2 dagen geen gasten. Morgenavond komt de Duitser Asley met 2 vrienden. Asley is ook al de 5e keer op rij onze gast.

Vorig blog vertelde ik jullie al over het project Catch en Release, een project waarbij we als coach gaan optreden voor bedrijven in de toeristische sector. Frans zit in het bestuur van Leader Vindelälven en ik in het bestuur van Gold of Lapland. De beide voorzitters van de verenigingen hebben ons gevraagd om toeristische bedrijven te gaan coachen. Dit omdat het ons wel lukt om een boterham te verdienen aan het toerisme hier in Lapland, iets dat de meeste Zweedse bedrijven niet lukt. We concentreren ons met name op de buitenlandse markt, zoals Nederland en Duitsland. We helpen de bedrijfjes o.a. met het opzetten van een goede website in het Nederlands en Duits. De projectaanvraag is nu ingediend en wordt behandeld in het bestuur van Leader Vindelälven. De coaching start dan begin 2019. Wordt vervolgd.

Op 25 juni jl. was bestuursvergadering van Gold of Lapland. De adviescommissie voor de voordrachten had mij voorgedragen als vice-voorzitter en de benoeming heb ik aanvaard. Ach ja, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan 🙂 Binnen Gold of Lapland ben ik, samen met de manager van Gold of Lapland Karin Fällman, trekker van het strategieproces De gemeenten in de regio zijn voor ons belangrijke strategische partners en we starten het proces met een workshop op 30 oktober a.s. Wordt vervolgd.  Ook zijn we alweer bezig met de voorbereiding van de vakantiebeurs in Utrecht volgend jaar. Karin heeft daarvoor een subsidieverzoek ingediend bij Jordbruksverket . De eerste aanvraag is op formele gronden geweigerd, maar nu komt een nieuw verzoek op 19 september in de vergadering van de subsidieverlener. Als de aanvraag wordt toegekend hebben we voldoende middelen om op de vakantiebeurs met Gold of Lapland uit te pakken met een eigen stand. De beurs afgelopen januari was een regelrecht drama omdat we onze stand met nog 10 anderen moesten delen. Wordt vervolgd.

En zo staat alles in het teken van het verwennen van onze visgasten. Mijn dagen zijn gevuld met voorbereiden van het eten, ontbijtje klaarmaken, lunchpaketten maken, poetsen, bedden opmaken en weer afhalen, wassen, tuin bijhouden, gras maaien, en gemiddeld 3 keer per week sporten met Anna. We hebben vanaf 24 mei jl. gasten en zijn nu al aan aan de 9e visweek bezig. Nog 9 te gaan. Mooi op de helft dus!

Vanaf deze plek wens ik de familieleden en vrienden die met een ziekte te kampen hebben heel veel succes en sterkte bij het herstel.

Het is inmiddels 5.30 uur en ik hoor gestommel vanaf onze slaapkamer. Zo meteen krijgen Bart en Prins hun halsbandje om voor hun dagelijkse ochtendwandeling rondom het huis samen met Frans die onder het genot van zijn eerste kopje koffie in zijn schommelstoel buiten zit en geniet van het begin van  weer een prachtige nieuwe dag. Elke dag dat we mee mogen doen is een geschenk 🙂

Tot een volgend blog.

Paula