Update 22 december                             FIJNE FEESTDAGEN

Inmiddels ben ik alweer een tijdje in Nederland en ondanks dat ik het hier prima naar m'n zin heb begint het heimwee-gevoel naar Lapland steeds sterker te worden. Wat ik het meest mis zijn de stilte, de rust en het lekkere winterweer.  
Alhoewel we ook hier de afgelopen week plots getrakteerd werden op een paar echte Zweedse winterdagen. Heerlijk, uren wandelen door het besneeuwde landschap bij een temperatuur van -10. Soms liet ook het zonnetje zich even zien en op zo'n moment was het helemaal genieten. Jammer dat dit fijne winterweer maar van zo korte duur is. Op het moment van schrijven is het alweer 5 graden plus en regent het... Echt Hollands weer dus.  

Enige tijd geleden was ik als gast aanwezig bij een presentatie over het vissen bij ons in Lapland. De presentatie werd gegeven voor de leden van "Kunst en Vliegwerk", een bekende Vlaardingse vliegvisvereniging. Ik was vooral aanwezig om eventuele vragen te beantwoorden. De opkomst en interesse was groot en het werd dan ook een erg geslaagde avond, waarbij ik meteen al enkele boekingen voor komend seizoen mocht noteren. Omdat zowel de leden als ook ik zelf deze avond zo positief hebben beleefd wil ik dit in het najaar van 2010 ook bij andere verenigingen gaan organiseren. Lezers die denken: "dat is ook iets voor onze vereniging", kunnen mij een mailtje sturen voor het maken van een afspraak. Omdat we slechts een beperkte capaciteit hebben en geen massa toerisme ambieren willen we niet meer dan 3 van deze presentaties houden. Dus heb je interesse wees er dan op tijd bij.   

Ook hebben we de tijd in Nederland gebruikt om nieuwe bedden voor onze gastenkamers uit te zoeken. Eén kamer is nu nog voorzien van een groot 2-persoons bed. Omdat we komend seizoen enkele groepen van 4 mannelijke vissers krijgen vinden we dat 2-persoons bed niet meer passen. Onder het mom van "dan doen we het in 1x goed" besloten we om 4 nieuwe bedden aan te schaffen. Op zo'n moment is het een groot voordeel dat we nu in Nederland zijn. De Ikea bevindt zich namelijk op slechts 5 km., terwijl we hiervoor in Lapland ongeveer 500km zouden moeten reizen. Na een ochtend 'proefliggen' was de keuze gemaakt. Onze gasten hebben vanaf volgend seizoen allemaal hun 'eigen' echte Zweedse boxspring. Hopelijk krijg ik ze nog op tijd hun bed uit om te gaan vissen!

Voor dit jaar zit dit visblog erop. Vanaf ongeveer half februari begint het ijsvisseizoen en zal ik in een nieuw blog terug zijn om jullie te vertellen over mijn visavonturen in Lapland. Rest mij nog jullie allemaal een prettig kerstfeest te wensen, een gelukkig en gezond 2010 en.....Skytt fiske!!

Update 8 oktober                                       ZALM

Zelf vis ik nauwelijks op deze 'koning van de rivier'. Aan de ene kant vind ik het veel te leuk om met m'n vliegenhengel achter de vlagzalmen en forellen aan te zitten. De hele dag struinend langs de rivier op zoek naar die plekken waar de vissen staan. En omdat je nu eenmaal keuzes moet maken in het leven kies ik hier steevast voor de lichtere hengel in plaats van de tweehandige zalmpook. Aan de andere kant komt dit ook wel voort uit een stuk onkunde. Want hoewel ik zo'n lange zalmhengel bezit kan ik er niet mee werpen. En als je er niet mee kunt werpen wordt vissen natuurlijk ook een stuk moeilijker.

De plaatselijke bevolking vist daarentegen wel veel op zalm. Meestal gebruiken ze hiervoor een spinhengel met een koper/rood kleurige lepel en vissen ze vanaf de kant of vanuit een bootje. Zo'n bootje wordt een 'forsboot' genoemd en is van hout, smal en vooral erg wendbaar, hetgeen voor het vissen in en bij de stroomversnellingen een absolute must is. Ik ben wel eens met buurman Thore wezen vissen met zo'n bootje. Een prachtige ervaring. Terwijl Thore z'n best deed een zalm te haken ving ik de ene vlagzalm na de andere met m'n tungsten verzwaarde hare's ear. Het vangen van een zalm wilde niet lukken maar we hadden een heerlijke visdag samen.

De reden voor het schrijven van deze aan de zalm gewijde update is een krantenartikel in ons plaatselijk dagblad. Uit dit artikel blijkt dat 2009 een topjaar is geweest voor wat betreft de optrekkende zalmen. Uit tellingen is gebleken dat er afgelopen seizoen bijna 7200 zalmen de rivier opgetrokken zijn om te paaien. Amper drie jaar geleden, 2006 dus, waren dit er nog maar 1700! Hieruit blijkt eens temeer dat de enkele jaren geleden ingevoerde vangstbeperking zijn vruchten afwerpt. Voor de geinteresseerden het artikel vind je hier.

7200 zalmen, het zijn er heel wat. Zeker als je dan ook nog bedenkt dat het overgrote deel de trek maakt in de periode tussen eind juli en begin september. Dan zwemmen er in die weken dus flink wat zalmen aan mij voorbij als ik met m'n lichte hengel in het water sta. Volgend seizoen toch eens lessen nemen in het werpen met een tweehandige hengel.......

                                   
Update 25 september                             SEIZOEN 2010

Vandaag heb ik het programma gemaakt voor het seizoen 2010. Het bestaande visarrangement blijft zoals het is. Deelnemers aan dit arrangement waren afgelopen seizoen bijzonder tevreden. Vooral het feit dat ik de hele dag bij ze bleef en overal voor zorgde viel erg in de smaak. Dus dat houden we zo.

Nieuw is het Robinson arrangement. Dit arrangement is bedoeld voor de niet bang uitgevallen en avontuurlijke (vlieg)visser. Samen met je vismaat ben je een week lang op je zelf aangewezen.
Je bivakkeert in een tent die staat aan een prachtig maar totaal verlaten stuk Vindelälv. Dit gedeelte van de rivier is zo'n 2.5 km. lang en bestaat uit alleen maar stroomversnellingen die prima bevisbaar zijn. Voor toeristen is dit stuk rivier niet te vinden en voor de 'lokalen' is het te ver lopen (2.5 km.). Hierdoor wordt er dus vrijwel nooit gevist en het barst er dan ook van de vlagzalm en forel!
Voor de prijs hoef je het zeker niet te laten. Je vliegt voor ongeveer 350 euro op en neer, dit is inclusief 50 euro voor de transfer van en naar de luchthaven in Lapland. Tel hierbij de 300 euro voor het arrangement. Dan ben je dus voor 650 euro een week 'onder de pannen' Je hoeft alleen je kleren en hengel(s) mee te nemen, voor de rest wordt gezorgd.
Heb je vragen over een van deze arrangementen neem dan gerust contact op.

Update 17 september                             EINDE SEIZOEN

Als ik dit stukje schrijf denk ik terug aan m'n eerste visdag van dit seizoen met buurman Thore. Sinds die tweede juni heb ik heel wat keren de waterkant opgezocht. Maar tjonge, wat is dit seizoen snel voorbij gegaan. Waar is die prachtige zomer gebleven?

Om de forellen de kans te geven ongestoord te paren is het seizoen gesloten van 15 september tot 15 oktober. Volgens Thore komt er na 15 oktober nog een hele goede periode om de vlagzalm achter de schubben te zitten. Maar ik zal dat dit jaar aan me voorbij moeten laten gaan omdat ik dan in Nederland ben. Er staan een aantal afspraken met verenigingen gepland om hun leden iets meer te vertellen over het vissen bij ons.

De herfst is nu in volle gang en het duurt niet meer lang tot de winter. Ook dat is een hele mooie tijd en ik zal zeker nog wel een aantal updates plaatsen over m'n belevenissen bij het ijsvissen. Dat seizoen begint meestal begin februari en duurt tot het smelten van de sneeuw eind april. En dan is het ook alweer bijna zomer....

Van een aantal door mij gemaakte foto's heb ik een video gemaakt die hieronder te zien is. Veel kijkplezier!

                 

 
Update 1 september                               DE WATERMOLEN

De Vindelälv telt in onze omgeving heel wat stroomversnellingen, en iedere visser weet dat dit de hotspots zijn voor het vissen op vlagzalm en forel. Vaak bevindt de vis zich net voor of net achter het zuurstofrijkere water van deze stroomversnellingen. Sommige stroomversnellingen liggen direct langs de openbare weg en worden relatief druk bezocht door de lokale bevolking alsook door de toeristen. Meestal is er een ruime parkeerplaats bij en kun je je hengel bij wijze van spreke vanuit de auto in het water gooien. Het behoeft geen verdere uitleg dat, als gevolg van de hengeldruk, deze plekken niet de meest visrijke zijn.

Maar veel stroomversnellingen liggen ver van de weg en zijn slechts bereikbaar middels een wandeling van 1-2 km. Deze stroomversnellingen zijn uitsluitend bekend bij de plaatselijke bevolking maar ze vissen er bijna nooit omdat het 'te ver lopen' is. Welnu, het zijn precies deze plekken waar ik met onze gasten naar toe ga. Ongerept viswater en idem natuur. Gelukkig kent buurman Thore elk plekje van de rivier op zijn duimpje en hij brengt zijn kennis graag op mij over. Aan de hand van zijn aanwijzingen ga ik vervolgens op pad om de stroomversnelling te vinden en te verkennen.

Zo ook enkele dagen geleden. Ergens heb ik zijn aanwijzingen richting stroomversnelling niet goed vertaald want na het inrijden van een bosweg zou ik na een kilometer of 2 een parkeerplaats aantreffen en van daaruit te voet een wandelpad moeten volgen. In plaats daarvan was ik plotseling aan het einde van de bosweg en stond bij een boer op het erf. Gelukkig was de boer buiten aan een tractor aan het sleutelen en kon ik hem uitleggen waar ik naar toe wilde. Weliswaar erg verwonderd over het plotselinge opduiken van deze 'Hollander' wees hij me vriendelijk de juiste weg. Toen ik weg reed zag ik in mijn achteruitkijkspiegel hoe de boer mij peinzend na keek. Wellicht was ik de eerste buitenlander die hem de weg vroeg naar een zo afgelegen plek.

Aangekomen bij de parkeerplaats, die net groot genoeg was voor mijn auto, had ik het wandelpad snel gevonden. Ik hees me in mijn waadpak nam m'n hengel en vistas mee en ging op pad. Na een paar honderd meter vertelde het steeds sterker wordende geluid van kletterend water me welke kant ik op moest. De stroomversnelling was indrukwekkend en zag er veelbelovend uit. Over het vissen kan ik dan ook kort zijn: Geweldig. Ik heb er een kleine 3 uurtjes gevist en heb in die tijd zeker 30! vlagzalmen gevangen.

Waar ik wel iets meer over wil vertellen is de oude watermolen die ik bij die stroomversnelling aantrof. Rond 1800 vestigden de eerste mensen zich definitief in deze regio. Ze leefden van landbouw en hielden hun eigen vee, aangevuld door wat de jacht en visserij hun opleverde. Voor hun brood en allerlei andere graanprodukten bouwden ze watermolens aan de rand van een stroomversnelling. In iedere kleine gemeenschap langs de rivier bevond zich in die tijd wel een of soms meerdere watermolens. De meeste zijn inmiddels vervallen en er is vaak niet meer van over dan de herinnering. Zo niet deze molen. De molen is oorspronkelijk gebouwd in 1867 en in 1993 door de huidige dorpsbewoners geheel gerestaureerd. Minimaal een keer per jaar wordt de molen in werking gesteld en wordt er van het gemalen graan brood gebakken. Dit is ieder jaar weer een happening waar het hele dorp aan deelneemt. Net als vroeger roeit men met houten bootjes over de rivier om bij de watermolen te geraken.

De werking van de molen is als volgt. Het water van de stroomversnelling wordt via een aangelegd kanaal naar de kelder van de molen geleid. Hier wordt door het vallende water een schoepenrad aangedreven. Dit schoepenrad is middels een dikke houten as verbonden met de bovenste molensteen die zo aan het draaien wordt gebracht. Boven de molenstenen hangt een trechter waarin het graan zich bevindt. Door de beweegbare bodem van de trechter wordt het graan naar buiten 'geschud' en komt het via de groeven in de bovenste molensteen terecht tussen beide stenen alwaar het wordt gemalen. Het meel wordt vervolgens naar buiten geduwd waar het op een houten tafel terecht komt. Van daaraf wordt het bij elkaar geveegd en is klaar voor gebruik.

De molen is uitstekend onderhouden en vrij te bezichtigen. Als je bij ons te gast bent en behalve geinteresseerd in het vissen ook iets over de Laplandse bevolking en hun geschiedenis te weten wilt komen dan kan dat. Ik weet deze plek nu feilloos te vinden!

Update 28 augustus                               REACTIE VAN GASTEN 3

Nogmaals een mail van gasten die geweest zijn. De mail is afkomstig van Ben en Leen, twee vliegvisfanaten die een week bij ons te gast waren. De hele week ben ik met ze opgetrokken en heb geprobeerd om ze behalve mooi viswater ook iets van de ongerepte natuur hierboven te laten zien. Gezien hun reactie is dit zeer goed geslaagd.
De foto's heb ik weer zelf bijgevoegd.

    

Vliegvissen in Zweden ? Daar kun je nooit genoeg van krijgen.

In mei besloten Ben en Leen ,twee vismaten,om voor ongeveer 14 dagen plus reistijd te gaan vliegvissen in Zweden.De bedoeling was om op een ontspannen manier met de auto en een retourovertocht Kiel /Gotenburg de heen-en terugreis te maken en verder maar kijken waar we terecht zouden komen.

Tijdens het surfen op internet diverse bestemmingen opgezocht en opgeschreven waar we zouden kunnen overnachten en vissen natuurlijk,daarbij was een bestemming in Lapland die precies die mogelijkheden bood waarnaar wij opzoek waren : rust, ruimte, mooie natuur, veel viswater, algehele verzorging en dan ook nog vervoerd worden naar de mooiste stukken viswater.En als je er belangstelling voor zou hebben kan een rendier-of elandsafari ook geregeld worden.

We kwamen dus terecht bij Paula en Frans Creugers ,limburgers,die in Zweden visarrangementen verzorgen. We verbleven in een prachtig huis waar wij eigenlijk de hele bovenverdieping ter beschikking hadden inclusief een bindtafel ! Frans is ook een gedreven vliegvisser.

We hebben daar voor een week kunnen boeken en het werd in alle opzichten een geweldige week.

Bij aankomst laat in de middag werd er kennis gemaakt ,wat gedronken en s’avonds heerlijk aan het diner,afspraak met Frans was dat we graag typisch Zweedse gerechten zouden willen eten en dat is allemaal prima gelukt,het was de hele week voortreffelijk.

Frans wilde weten wat onze voorkeuren waren zodat hij daar met de visplekken rekening kon houden.Ben wilde graag een dag met de dubbelhandige op de zalm en ook dat werd geregeld,op een werkelijk prachtig stuk water stond Ben te zalmvissen,jammer genoeg daar geen zalm kunnen haken en Leen stond in een wat luwer gedeelte van hetzelfde water op forel en vlagzalm te vissen.Verder gaf Frans de nodige aanwijzingen bij zowel nimfen als droogvissen die vooral voor Leen erg leerzaam waren.De vliegen die met succes gebruikt werden waren de Klinkhamer,Once and Away,Pat’s fly,de herteharen Sedge en een grote goudkop hare’s ear.

Over het algemeen was de waterstand wat aan de hoge kant maar een prima oplossing bleek een door een dam gereguleerde waterstand in een rivier waardoor er eigenlijk altijd wel te vissen viel.

Hoewel de vangsten niet heel groot waren hebben we toch elke dag ons visje kunnen vangen in de voor ons zo geweldige en gewaardeerde omgeving.

Verder was de natuur er geweldig mooi ,van langzaam stromende stukken tot indrukwekkende stroomversnellingen,een week is dan wel heel snel om.

De lunch maakte Frans aan het water klaar met een vuurtje erbij tegen de muggen en ook om er gerechten op warm te maken,dat kennen wij in Holland niet.Frans deed er echt alles aan om het ons naar de zin te maken en dat is hem heel goed gelukt want de afspraak om volgend jaar weer te gaan is al gemaakt.

De gerookte vlagzalm die we meekregen voor onderweg smaakte heerlijk met een wit broodje.

Frans en Paula bij dezen nogmaals bedankt voor alles en wij zien nu al uit naar 2010.

Ben Quispel en Leen Willemsteijn.
    

Update 23 augustus                               REACTIE VAN GASTEN 2

Tjonge jonge wat vliegt de tijd. Alweer een maand geleden dat ik de laatste update plaatste. Nog een paar weken en dan is het visseizoen 2009 ten einde. De laatste gasten zijn inmiddels vertrokken naar Nederland en dat geeft mij weer tijd om nieuwe visplekken te ontdekken. Maar hierover in een volgende update meer...

Enige tijd geleden hadden we twee gasten die hierboven de omgeving aan het verkennen waren met het oog op de aanstaande emigratie. Ze hadden een druk programma en verbleven derhalve slechts 1 dag bij ons. Onderstaande mail ontving ik van hun. De foto's zijn door mij bijgevoegd.

Hej Paula en Frans,

We waren eigenlijk niet van plan om bij jullie langs te komen op onze doorreis maar zijn heel blij dat we het toch gedaan hebben ook al was het maar een dag en deze was zeker achteraf te kort. want jullie leven in een werkelijk schitterende omgeving.
Voor ons is deze vakantie niet alleen een vakantie maar ook waar we in noord Zweden willen gaan wonen. We zijn door jullie beiden op een goede manier gewezen op de mogelijk en onmogelijkheden in noord Zweden. En jullie hebben ons in de ene dag veel van jullie omgeving laten zien. Ik heb zelfs mijn eerste Snoek (70cm) van mijn leven gevangen samen met Frans. Dit kwam omdat Frans een meertje wist in de midle of helemaal niks wat je zelf nooit zou vinden zonder de hulp van Frans en Paula en waar de vissen bij wijze van spreken zo in de pan willen springen zoveel leven is er te zien in dat water.
Ik ben er mij wel van bewust dat als je hier als echte visser heen gaat goed gebruik kunt maken van de kennis en de omgeving die Paula en Frans hebben over deze omgeving en waar vis te vangen is.
In Nederland vis ik graag op karper deze zit in Noord zweden maar weinig volgens zeggen. Maar voor de echte Snoekvissers en vliegvissers is het hier echt genieten en Frans we komen zeker eens terug en zullen
dan zeker de tijd nemen. Paula en Frans wij willen jullie nogmaals bedanken voor de geweldige gastvrijheid en het lekkere eten en de vele informatie die jullie ons hebben gegeven ivm emigreren naar Zweden.

O ja en de eigen gerookte forel was natuurlijk ook heerlijk en smaakt naar meer.

Nogmaals wij kunnen anderen mensen die van wandelen, vissen, rust enz houden  zeker aanraden om hun vakantie bij jullie door te brengen, wij gaan zeker terug komen.

Groetjes,
Jan en Dorthie

                               

     

Update 24 juli                                       BAARS VISSEN

Toen wij onze zoektocht startten naar een huisje in Zweden werd ons door vrienden- die zelf jaren geleden naar Zweden zijn geëmigreerd- op het hart gedrukt er vooral voor te zorgen dat er ook buren in de buurt wonen. Het lijkt een droom om een huis te hebben dat ergens in de middel of nowhere ligt en waar je dichtsbijzijnde buurman op een afstand van een kilometer of 10 woont. Heerlijk romantisch..... Maar wat als je bijvoorbeeld een lekke band hebt en je reservewiel nog niet gemaakt is van een vorige lekke band? (Lekke banden heb je hierboven aan de lopende band!). Of als je een belangrijk schroefje verliest in het hoge gras dat je nog niet gemaaid hebt omdat je eerst benzine moet halen in het dorp 100 km. verderop. Dan is het fijn als je een buurman op loopafstand hebt die hulp kan bieden met én een volle band én een nieuw schroefje én een kan benzine.

Zo'n buren zijn Karin en Roland. Over onze buurman Thore heb ik 4 juni geschreven en Karin en Roland zijn de buren aan de andere kant van ons huis. Ze hebben een taxibedrijf met een stuk of 4 volvo's v70, een klein personenbusje en een heuse grote stadsbus waar ze de kinderen uit de omliggende gehuchten mee van en naar school brengen. Verder hebben ze 2 tractors, aanhangers, zaagmachine, kloofmachine, generator, hoge druk reiniger, 20 emmers met allerlei ringetjes en schroefjes, een lasapparaat, een grote flex, een blinkende oldtimer volvo uit zijn geboortejaar 1953, 5 grote jerrycans met benzine en 5 met diesel, een sneeuwscooter, een boot met buitenboordmotor, een telefoontoestel met ingebouwde camera (daarover later meer) en een hele berg dingen die ik nu niet noem omdat ze me niet te binnen schieten. Zo'n buren zijn hierboven goud waard en gelukkig voor ons zijn het ook nog eens twee hele aardige mensen die altijd bereid zijn om hulp te bieden wanneer nodig.

Natuurlijk is Roland ook een visser. Niet op vlagzalm of forel maar in zijn spaarzame vrije tijd gaat hij er geregeld op uit om baars te vangen. De baarzen die hier in de meren zwemmen kunnen flinke afmetingen hebben. Er worden geregeld exemplaren gevangen van meer dan 1.5 kg.! Baars is mits goed bereid echt een delicatesse. Roland eet zijn gevangen baars gebakken, gerookt, gekookt of gezouten. Vooral aan dat gezouten moet je als 'Ollander' even wennen maar het smaakt prima. De (kleine) baarsjes worden schoon gemaakt en flink gezouten met grof zout. Dit blijft een kleine week op een koele plek liggen en dan zijn de visjes klaar voor consumptie.

Ik was al een paar keer gevraagd hem te vergezellen op zijn vis-uitstapje maar omdat baars vissen mij niet echt spannend leek had ik me er steeds met een goede smoes onderuit gepraat. Tot afgelopen maandagavond. Het weer was die avond echt prachtig en om 18.00 uur stond Roland voor de deur om me mee te nemen op baarzenjacht. Ik had voor de gelegenheid m'n vliegenhengel gelaten voor wat ie was en een werphengel met spinnertje meegenomen. Het leek me geen al te groot avontuur en zo liet ik ook m'n fotocamera thuis. Wat een vergissing.....

Na een korte rit met de auto kwamen we aan bij het Gubbträsket, het meer waar Roland zijn bootje heeft liggen. De bijna 50! jaar oude buitenboordmotor werd geinstalleerd en na één ruk aan het startkoord snorde het oude beestje als kwam ie net uit de showroom. Het meer is groot maar niet erg diep, net zoals de meeste meren hierboven. De maximale diepte is ongeveer twee meter en om deze tijd van het jaar groeit de Japanse hollepijp en de gele plomp er weelderig. Aan de rand van een groot bed van gele plompen stopte Roland de motor en ik gooide het anker- een oude velg van een Saab- overboord. Roland pakte zijn 5 meter lange vaste stok, prikte een worm op de haak en begon te vissen. Binnen 5 seconden vloog er een mooie voorn de boot in. Deze werd snel gedood en aan stukken gesneden en met deze stukjes vis ging Roland vervolgens op baars vissen. Roland vertelde dat hij niet met wormen vist omdat hij dan alleen voorn en kleine baarsjes zou vangen. Het eerste stukje vis had nog maar net het wateroppervlak geraakt of zijn hengeltop stond al flink krom. Na een korte dril lag de eerste baars in het schepnet. Inmiddels was mijn nieuwsgierigheid naar deze bijzondere manier van vissen wel gewekt. Vooral de snelheid waarmee Roland zijn baarzen ving had ik nog nooit eerder gezien. Hij wist aan het tikken van zijn dobber precies het moment van aanslaan te bepalen en de gevangen baarzen waren stuk voor stuk mooi voorin de lip gehaakt.

Zelf was ik na slechts drie worpen met mijn spinhengel het gevecht aangegaan met wat even later een snoek van 90 centimeter bleek te zijn. Voor het eerst die avond miste ik m'n fotocamera.... Snoek wordt door mijn buurman niet als echt eetbaar gezien dus deze werd weer terug gezet. Inmiddels had Roland al een stuk of 10 baarzen gevangen en ik besloot om mijn spinner te vervangen door een dobber en een haak voorzien van een stukje voorn. Na een aantal gemiste aanbeten besefte ik hoe goed Roland deze manier van vissen beheerst. Tuurlijk, ook ik ving een aantal baarzen maar ik miste er veel meer dan dat ik er ving. Soms werd het stukje vis of de zojuist gehaakte baars gegrepen door een snoek wat het geheel nog spannender maakte.

Het was een prachtige windstille avond en de achter een wolk verdwijnende zon maakte dat het meer erbij lag als op een mooi 17e eeuws schilderij. Ik vertelde Roland dat ik er spijt van had dat ik mijn camera thuis had gelaten omdat ik graag een foto van dit schilderachtig tafereel voor deze site zou willen hebben. Onmiddellijk legde Roland zijn hengel aan de kant en haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn. Trots liet hij me weten dat deze was uitgerust met de meest moderne camera en dat hij die foto wel voor me zou maken. Het resultaat mag er zeker zijn.

Om 22.00 uur hadden we genoeg baars gevangen en koersten we huiswaarts. Natuurlijk heb ik moeten wennen aan de gewoonte om alle vis mee te nemen. Dit is in, het van alle gemakken voorziene, Nederland 'not-done'. Maar ik weet inmiddels dat niets wordt verspild. Alle vis wordt zorgvuldig klaar gemaakt en opgegeten. Ook het doden van de vis gebeurt snel en pijnloos. Het is voor de hier wonende mensen een alledaagse vorm van voedselvoorziening waar goed beschouwd niets mis mee is. Daar komt nog bij dat deze meren gewoon koken van de vis. De hele avond heb ik overal om me heen springende en jagende vissen gehoord en gezien.

Voldaan en weer een mooie ervaring rijker kwam ik terug van mijn eerste vistrip met buurman Roland. Het zal zeker niet de laatste zijn....

Update 13 juli                                       REACTIE VAN GASTEN

Op deze druilerige maandagmorgen weer eens een update. De afgelopen weken was het weer te goed om m'n tijd te verdoen achter de computer.
Enkele weken geleden waren de voorzitter en de oud-voorzitter van de Vlaardingse vliegvisvereniging "Kunst en Vliegwerk" bij mij te gast. Twee zeer gelouterde en ervaren vliegvissers. Behalve dat zijn het ook nog eens twee fijne en gezellige mensen en we hebben dan ook een hele fijne week gehad.
Hieronder volgt de reactie zoals ik die, van de huidige voorzitter Jan Roosen, per mail ontvangen heb. Ik heb er zelf de foto's bijgevoegd.

                                        EINDELIJK ZOMER

tenminste, na al die koude weken, mag je een temperatuurtje van 15 graden en droog weer gerust zomer noemen. Mensen die hier al heel hun leven wonen vertelden me dat ze het zich niet kunnen herinneren dat het half juni ooit nog zo koud was.
Dinsdag was het nog nat en winderig. Die dag heb ik gedeeltelijk gebruikt om het vliegvisparcours van de Gargån (spreek uit als: Gargoon) te verkennen. De foto hiernaast is genomen vanaf de visgrens bij de dam van Jörbokkforsen stroomafwaarts. De rivier is hier vanaf de oever niet toegankelijk door de dichte begroeiing en waden via de waterkant, door de hoge waterstand, een riskante glibberige onderneming. Hier zal ik dan ook niet naar toe gaan met de gasten die eind deze week arriveren. Wel mooi meegenomen als je op je vistrip geen kostbare (vis)tijd verliest maar dat het 'huiswerk' al voor je gedaan is. Wel heb ik andere prima visbare stekken gevonden in dit zonder twijfel allermooiste gedeelte van de vlagzalmrivier Gargån.

Vandaag, woensdag, was het dan eindelijk zomer. Een prima dag om de Juktån (spreek uit als juktoon) te verkennen. Omdat de waterstand van deze rivier gereguleerd wordt kun je hier eigenlijk het hele seizoen goed uit de voeten. Maar door de vele regen van de afgelopen week is zelfs hier de waterstand een 30-tal centimer hoger dan normaal. Persoonlijk ervaar ik dat voor deze rivier niet meteen als een nadeel. Het was hier dat ik voor het eerst dit seizoen collega vliegvissers trof. Twee Zweden die vanuit het Zuiden hier een weekje op vis-vakantie waren en idem voor twee Noren. Ja, als de Noren al hierheen op visvakantie komen dan zegt dat alles over de kwaliteit van deze rivier. Want in Noorwegen hebben zo toch ook geen klagen wat het viswater betreft.

Maar het water zag er weliswaar veelbelovend uit. Er moet natuurlijk wel vis te vangen zijn. Dit is dan de mooie kant van het 'huiswerk maken'. Ik heb totaal een dikke twee uur gevist in achtereenvolgens Storhälla, Tjompforsen, Långforsen en Lillsele: allemaal plaatselijk fameuze stroomversnellingen. De vangst was 6 bovenmaatse vlagzalmen (+35cm.) en 1 mooie beekforel. Omdat het zonnetje scheen liet ik de goudkoppen in de doos en koos voor een Klinkhåmer, zelf "gebreid" volgens het patroon van de naamgever Hans van Klinken. Dit is echt een ongeëvenaarde droge vlieg voor het vangen van vlagzalm en forel. Bij een Zweedse vriend mocht ik ooit een blik werpen in zijn vliegendoos, Wat schetste mijn verbazing; alleen maar klinkhåmers in wel dertig verschillende variaties. Hij vertelde me trots dat hij nooit met een andere vlieg vist. Dat gaat mij dan weer net te ver maar het is een wereldvlieg. De vlieg op bijgaande foto is door mij gebonden en er zijn zeker mooiere exemplaren, maar.... ik vang er vis mee, en daar draait het om!

Vervolgens ben ik op zoek gegaan naar een, ver in niemandsland, gelegen super visstek, althans volgens mijn buurman Thore. Ver afgelegen van de bewoonde wereld, slechts bereikbaar middels een oude bosweg en een 800 meter lange wandeling trof ik hier enkele prachtige stroomversnellingen aan. Ik heb hier niet gevist, die primeur krijgen later deze week mijn gasten. Laat de zomer maar komen.....

Update 15 juni 2009                                         HONDEWEER
In plaats van visweer. Het regent al een paar dagen bijna zonder onderbreking. Normaal laat ik me door regen niet ervan weerhouden om te gaan vissen maar het is momenteel ook nog eens erg koud. Het kwik komt overdag nog niet eens in de buurt van de 10 graden. Kou en regen, nee dan maar wachten op betere tijden.
Hout zagen en kloven, dat is de belangrijkste bezigheid op het moment, tenminste als de regen het toelaat. Wel een werkje waar je het lekker warm van krijgt.


 Zoals op onderstaande foto's duidelijk te zien is is de waterstand in de Vindelälv aanzienlijk gezakt. De eerste foto is van 6 juni en de tweede van afgelopen zaterdag. We naderen het peil waarop je ook met een vliegenhengel goed uit de voeten kunt. Daarvoor zou de grote steen helemaal droog moeten liggen. Misschien is tegen die tijd ook de regen vertrokken.....


   
                  

Update 9 juni 2009                                          EEN 50 PLUSSER.           


Nadat ik gisteren de hele dag allerlei leuke en minder leuke klusjes in en om het huis had gedaan, was ik van mening dat ik wel een verzetje verdiend had. Dus na het avondeten vertrok ik om een paar uurtjes te gaan vissen. Ik had me voorgenomen om m'n pontoon-boot op de auto te binden en naar het Vinträsket te rijden. Een middelgroot meer dat op ongeveer 25 km rijden ligt. Het is omgeven door bos en ligt tamelijk afgelegen waardoor het lijkt -als je daar ronddobbert- of je alleen op de wereld bent. Heerlijk dus om daar even je zinnen te verzetten.

De weg erheen is geen asfaltweg zoals we die in Nederland kennen maar je rijdt over een zogenaamde grusweg. Zo'n weg is aangelegd met zand en gebroken graniet. Er zijn gruswegen die zo mooi zijn dat het bijna asfaltwegen lijken maar je hebt er ook waarbij je ieder moment bang bent een lekke band te rijden. De weg naar Vinträsket behoort tot deze laatste categorie, het voordeel van zo'n weg is dat ie door de plaatselijke bevolking niet veel gebruikt wordt en het er dus erg rustig is waardoor je allerlei dieren tegen kunt komen.

En zo was het gisteravond dus ook. Het duurde niet lang of ik had een ontmoeting met een eland. Het dier stond langs de kant van de weg, het was een zogenaamde jaarling en volgens mij zag hij voor het eerst in zijn leven een auto want hij bleef nieuwsgierig naar me kijken toen ik het raam opende en een foto nam. Later zou blijken dat dit de eerste van in totaal drie ontmoetingen met een eland zou zijn die avond. Het betrof alle drie jaarlingen.

Deze een jaar oude elanden hebben sinds hun geboorte vorig jaar steeds met hun moeder opgetrokken.Zij was het die hun steeds de weg wees en hun voor gevaar behoedde. Maar nu ma een nieuw jong heeft, heeft ze haar oudste verstoten want het komende jaar heeft ze al haar aandacht nodig voor haar nieuwe kind. De jaarlingen lopen in deze periode dan ook vaak een beetje verdwaasd door de bossen en weten niet goed wat ze met de nieuwe situatie aan moeten. Vooral door de steeds toenemende berenpopulatie zullen velen het tweede jaar niet halen. De natuur kan hard zijn hierboven...

Terug naar het vissen. Aangekomen bij het meer trok ik m'n waadpak aan, pakte m'n hengel en nam plaats op het stoeltje van de pontoon-boot. Eigenlijk is het niet echt een boot want je zit met je benen in het water en beweegt je voort door middel van zwemvliezen.  Het lijkt dus veel op een bellyboot maar met dat verschil dat je iets hoger boven het wateroppervlak zit en je ook peddels hebt om vooruit te komen. Het voordeel van zo'n pontoon-boot boven de bellyboot is dat je er ook een stroomversnelling mee kunt nemen.
Ik koos voor een vlieg die ze in Zweden wolly worm noemen maar waarvan ik de nederlandse naam niet weet. Daarom de bijgevoegde foto. Als iemand deze vlieg kent dan stel ik een mailtje op prijs. De vlieg vis ik aan een drijvende lijn waarvan de laatste meters zinkend zijn. Ongetwijfeld kun je de forellen en de bronforellen ook op andere manieren aan de schubben komen maar ik vermeld nu de gebruikte vlieg en lijn omdat ie gisteravond buitengewoon succesvol was.

Na een half uurtje was het voor het eerst prijs. De vis beet erg voorzichtig en ik had meteen het idee dat het hier een bronforel betrof. Deze forelsoort is erg terughoudend met het pakken van de vlieg als het water nog zo koud is. En inderdaad na een dril van een vijftal minuten lag er een spartelende bronforel van ongeveer vijendertig centimeter in het schepnet. Morgen staat er vlees op het menu dus ik hoef niet voor eten te zorgen en ik laat alle gevangen vis weer vrij. Nadat de vis al zwemmend weer in de diepte was verdwenen vervolgde ik al flipperend mijn weg over het meer. Niet veel later volgde exact dezelfde aanbeet en ook de vis die even later in het schepnet lag leek als twee druppels water op de eerste, dit was duidelijk familie. Er volgde vervolgens nog een aantal zeer voorzichtige aanbeten maar het lukte me niet nog een vis aan de haak te slaan.

Inmiddels was het gaan regenen, ja alweer, en het was behoorlijk koud geworden, dus besloot ik al vissend terug te flipperen naar het beginpunt. Ik had een blikje fris genomen en zat heel relaxed de ongerepte natuur om me heen in me op te nemen. Het enige wat ik hoorde was het kloppen van m'n eigen hart, hetgeen trouwens een vreemde gewaarwording is. Plots werd de hengel bijna uit m'n handen gerukt. Dit is een grote besefte ik meteen. In no time sleurde de op hol geslagen vis een flink stuk backing van m'n reel. Na een flinke run kon ik langzaam lijn gaan inhalen maar steeds als ik dacht dat de vis het zou opgeven ging hij er weer als een speer vandoor. Dit 'kat en muis spel' duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid maar uiteindelijk lukte het de vis in m'n schepnet te krijgen. M'n meetlint gaf 52 centimeters aan en de eerste 50-plusser van het seizoen is een feit. Voldaan begon ik aan de terugreis, waarbij ik onderweg nog twee keer een eland zag. De natuur is ook mooi hierboven....




Update 6 juni 2009                                       FISKESUGEN

Wil zoveel zeggen als : "veel zin hebben om te gaan vissen", en dat had ik dus vanmorgen toen ik wakker werd. Maar een blik op de buitenthermometer deed die zin meteen weer verdwijnen... 2 graden, brrrrrrr... en dan ook nog regen, nee dat vissen zou nog even een dagje moeten wachten.

In plaats daarvan besloot ik een ritje naar de Vindelälv te maken om te zien hoe de rivier erbij lag en dan met
name de waterstand. De grootste vårflod (lentevloed) is weliswaar voorbij maar het water staat nog steeds behoorlijk hoog.

M'n eerste doel was de Mårten Abramsfors, een stroomversnelling waar je vroeg in het seizoen al goede kans maakt vis te vangen. Vroeger toen de rivier nog gebruikt werd om boomstammen over te vervoeren is bij deze stroomversnelling een muur van grote keien gemaakt die een eind de rivier inloopt. Deze muur werd in die tijd gebruikt om de boomstammen te verzamelen. Tegenwoordig wordt de muur alleen nog gebruikt door vissers.
Enkele dagen geleden had ik hier een stokje bij de waterlijn in de grond gestoken en nu kon ik constateren dat het water ongeveer 15 centimeter gezakt was. Dat gaat dus de goede kant op.

Vervolgens reed ik 500 meter stroomopwaarts naar de stroomversnelling Laxselet, hier stroomt de Gargån in de Vindelälv, en ik was benieuwd hoe de waterstand van deze echte bosrivier zou zijn. Inmiddels was het gestopt met regenen en scheen er af en toe zowaar een flets zonnetje tussen de wolken. Ook de wind was gaan liggen en het voelde echt een beetje zomers. Toen ik ook nog zag dat het waterpeil behoorlijk gezakt was kwam het 'fiskesugen' weer in me boven.

Snel hees ik me in m'n waadpak, dat ik -als ware het een signaal van boven- op het laatste moment nog achter in m'n auto had gegooid. Bij deze verkleedpartij werd ik nieuwsgierig gadegeslagen door een rendier dat aan de overkant van de weg z'n lunch bij elkaar aan het grazen was. Nadat het verbaasde dier een hele poos naar me had staan staren verdween het schouderophalend weer in de bermkant alwaar het onverstoorbaar verder ging met zijn lunch.

Eindelijk... Na een lange winter stond ik weer tot net boven m'n knieen in het, weliswaar ijskoude, maar prachtig stromende water. Op het moment dat ik dacht dat het water waarschijnlijk nog veel te koud was om veel actie van de vissen te verwachten voelde ik een flinke ruk aan de andere kant van de lijn.

Iets had m'n, in de winter met veel zorg gebonden, hare's ear gegrepen en was zo te voelen niet van plan hem weer prijs te geven.
De eerste dril van het seizoen duurde een ruime 10 minuten, pas toen gaf de dik 40 cm. grote vlagzalm zich gewonnen. Ondanks mijn plan een vis voor het avondeten mee te nemen besloot ik deze eerste vangst van het seizoen zijn vrijheid terug te geven. Nog nagenietend van deze ervaring zag ik hoe de vis in de stroming verdween om zijn standplaats weer in te nemen.

Een drietal uurtjes later had ik 6 vissen gevangen waarvan de grootste bijna 50 cm. Eentje had ik bewaard voor  het avondeten en voldaan stapte ik uit het ijskoude water. Weliswaar had ik mijn waadpak achter in de auto gegooid maar de fleece broek die ik daaronder placht te dragen was ik vergeten, waardoor mijn onderbenen inmiddels aanvoelden alsof ze in de vrieskist lagen. De volgende keer als ik 'fiskesugen' ben zal ik die warme broek zeker niet meer vergeten....

Update 4 juni 2009                                       EEN GOEDE BUUR.......      

Het is nu begin juni en dat betekent ook het begin van een nieuw visseizoen in Lapland. Eigenlijk begint het seizoen
15 mei maar omdat dan nog niet al het ijs op de meren verdwenen is en de waterstand in de rivieren erg hoog is
vind je in dat prille begin geen vissers aan de waterkant.

Nu in juni het ijs verdwenen is en de temperatuur voelbaar aan het stijgen is, stijgt met de temperatuur ook het
onbeheersbare verlangen om gewapend met een hengel de waterkant op te zoeken.
Weliswaar is het nog steeds iets te vroeg om veel succes te hebben met de vliegenhengel, maar het is heerlijk
om na een lange winter eindelijk weer met een zwiepende hengel midden in de ongerepte Laplandse natuur te staan. Genietend van al het moois om je heen wordt vis vangen gedegradeerd tot bijzaak.

Op mijn eerste visdag van het seizoen (2 juni) werd ik vergezeld door onze buurman Thore. Thore is een 78-jarige doorgewinterde Zweed die hier al heel zijn leven woont. Hij is een fanatiek visser die door al zijn ervaring precies weet waar en wanneer hij vis kan verwachten. Voor ons is vissen vooral een hobby maar voor Thore is het ook een belangrijke voedselvoorziening. Een viskraam waar je even snel een harinkje of lekkerbekje haalt bestaat hierboven niet, dus als je vis wilt eten zul je die zelf moeten vangen.

We visten deze dag op het Abbortjärn, een klein meer met een goed bestand aan forel en bronforel. Het weer was echt juniweer: Tussen de periodes met een fel stekende zon werden we getrakteerd op flinke regen en hagelbuien.

Volgens Thore was het water nog te koud om veel succes te kunnen hebben met de vliegenhengel maar eigenwijs als ik ben sloeg ik zijn waarschuwing in de wind en zwiepte er met mijn vliegenlat vrolijk op los.

Thore viste op een echte Laplandse manier: een vaste stok van 7 meter met aan het uiteinde van de lijn alleen een bolletje lood en een haak voorzien van een worm. Door een enthousiast vliegvisser wordt deze manier van vissen  als erg primitief en weinig effectief gezien.

Maar oh wat had ik het mis! Want na enkele uren van vliegen aan m'n leaderpunt knopen en opnieuw proberen of ik nu het juiste vliegje te pakken had was mijn aantal gevangen forellen nog steeds nul. Mijn vismaat Thore echter kwam breed lachend naar mij toe en hield in iedere hand een dikke bronforel van 1kg. "Jag fick en extra" (ik ving er een méér) lachte hij, daarmee bedoelend dat zijn tweede vis voor mij was bedoeld.

Ondanks mijn tegenvallende vangst was het een heerlijke dag geweest en de forel, klaargemaakt volgens het recept van onze buurman, smaakte voortreffelijk. Je snijdt de vis overdwars in drie stukken en kookt hem 20 minuten in 1.5 liter water waar je 3 flinke eetlepels zout aan hebt toegevoegd. Daarbij in de schil gekookte mandelpotatis (Laplandse aardappel) en een glaasje - uit Nederland afkomstige - witte wijn!!

Hoezo, het leven hierboven is hard??

                      TERUG